Baudelaire'i anlamak için ilk önce yaşadığı dünyayı anlamamız gerekiyor. Dönem Fransa'sı devrimden sonra insanların feodal dönemden gelen güvencelerinin alaşağı edildiği, yüzyıllarca ekip biçtikleri toprakların ellerinden alınıp şehirlere ücretli işçi olmak için gelmeye zorlandıkları ve kapitalist sistemin tam anlamı ile kurulmaya başlandığı bir durumdadır. Kötülük Çiçekleri her şeyin hızla metalaştığı, insani bağların yerini çıkarların almaya başladığı bu dönemde yazılmıştır. Baudelaire ise kentin sokaklarında bir mirasyedi olarak aylak aylak dolaşır ve gördüğü bu yeni toplumu estetize etmeye çalışır. Şiirlerinde sokaktaki fahişede, şarap içen işçide, köşebaşındaki dilencide ve hatta yol kenarında çürümekte olan bir hayvan leşinde bile tuhaf bir estetik yaratır. "Bir Leş" şiiri bana göre bu tuhaf estetiğin zirvesidir. Baudelaire, bu şiirinde bir hayvan cesedini sokaktaki bir fahişeden bir sokak sanatçısına kadar çoğu şeye benzetmiştir.