Uğultulu Tepeler’de aslında 300. sayfaya kadar gelmiştim ama Cenker Ekiztaş’ın derin okuma hakkındaki videosunu izledikten sonra metni gerçekten incelemek için kitabı baştan okumaya karar verdim. Normalde okurken sadece bende etki bırakan ya da çok belirgin detayları not alırdım ve kitabın dönemiyle ilgili arka plan araştırmaları yapardım. Ancak kitabı bu şekilde bölüm bölüm incelemek, metnin çok daha derinlerine girmemi sağladı ve kesinlikle bambaşka bir deneyimmiş; işte bu yeni perspektiften aldığım notlar. Brontë, doğru düzgün bir mutfağın olmaması ve Heathcliff’in vahşi dünyasını sembolize eden düşmanca köpekler gibi detaylarla mekanı duygusal açlığı yansıtmak için ustaca kullanıyor; içe dönük Lockwood ise bu acımasızlığı dışarıdan romantize ediyor. Fiziksel sıcaklığın bile gergin hissettirdiği klostrofobik evde kardan dolayı mahsur kalan Lockwood, İncil’in Matta bölümündeki yetmiş kere yedi bağışlama mesajının tamamen tersine bükülerek bir intikam çetelesine dönüştüğü bir vaaz kabusu görüyor. Bu kabus, evdeki affetmeyen ruh halinin ve nesiller boyu sürecek nefretin kusursuz bir özeti. Dahası, pencere pervazına kazınmış Catherine Earnshaw, Heathcliff ve Linton isimleri, Catherine’in vahşi kökenleri, psikolojik arzuları ve toplumsal beklentiler arasında parçalanmış kimliğini yansıtıyor. Çocukluk günlükleri ise bu evdeki vahşiliğin sadece doğuştan gelmediğini, sevgisiz ve baskıcı bir ortama karşı birlikte isyan ederek geliştirdikleri bir hayatta kalma mekanizması olduğunu ortaya koyuyor. ...devamını oku