Kitabın Rüstem-Sührab ve Oidipus anlatılarını Cem’in hikâyesiyle paralel kurması bence güzel bir fikir. Doğu ve Batı’nın iki ayrı baba-oğul trajedisini aynı hikâyede buluşturup kader, suçluluk ve baba figürü üzerinden ilerlemesi kitabın en güçlü taraflarından biri. Ama bir yandan da Pamuk’un bu mitolojik bağlantıları okurun kendisinin keşfetmesine çok fazla alan bırakmadığını düşünüyorum. Oidipus ve Rüstem-Sührab bağlantısı o kadar açık ve tekrar tekrar hatırlatılıyor ki bir noktadan sonra alt metin olmaktan çıkıp metnin ön yüzüne yerleşiyor. Özellikle mitleri bilen bir okur için Cem’in yaşadıklarını bu hikâyeler üzerinden düşün demekten ziyade, bak, bu Oidipus anlatısı bak, burada da Rüstem ve Sührab var diye işaretleniyormuş hissi yaratabiliyor. Yine de kuyunun, baba figürünün ve Cem’in giderek kendi hayatındaki anlatının içine çekilmesinin başarılı olduğunu düşünüyorum ...devamını oku