Şu satırları anlayan biri bana açıklayabilir mi?
Ruh hayatla rüya, aklın karmaşasıyla soğuk tefekkür arasında belli belirsiz süzülürken yardım aramamız gereken yer dini düşüncedir; şu felsefenin bize bencillik veya olsa olsa karşılıklılık vecizeleri kibirli bir deneyim, acı şüphelerden başka bir şey sunduğunu görmedim; din, ahlaki acılara karşı duyarlılığı yok ederek savaşır; bir cerrah gibi acı veren organı kesmesini bilir ancak. Ama bütün inançların kırıldığı devrim ve fırtına günlerinde doğan, görünüşte birkaç pratikle yetinen ve belki de dinsizlik ve sapkınlıktan daha günahkâr bu muğlak inançla kayıtsız bağlılık geliştirmiş bizler için, masum ve basit insanların tüm hatlarıyla çizilmiş planını gönüllerinde kabul ettiği gizemli yapıyı, ihtiyaç hisseder hissetmez yeniden inşa etmek çok zordur. "Bilim ağacı, hayat ağacı değildir!" Peki bunca zeki neslin iyilik veya uğursuzluk akıttığı şeyi aklımızdan esirgeyebilir miyiz? Cehalet öğrenilmez. Tanrı'nın lütfundan umutluyum: Belki de bilimin, sentez ve analiz, inanç ve inkâr döngüsünü tamamladığı anda kendini arıtıp kaos ve yıkıntılar arasından geleceğin olağanüstü şehrini kurabileceği tahmini bir zamandan bahsediyoruz... Insan aklının kendini tamamen küçük düşürmek için bir şey öğrendiğini sanacak kadar onu hafife almamalıyız, zira bu onun ilahi kaynağını suçlamak olur... Şüphesiz, Tanrı niyetlerin saflığını takdir eder ve hangi baba oğlunun akıldan ve gururdan tamamen vazgeçtiğini görmekten memnun olur! İnanmak için dokunmak isteyen havari bunun için lanetlenmemiştir!
heart
8 kişi
∙
  • F. V. S.
    Yiğit Karakaş·F. V. S.
    Hocam burada krizlerinden çıkarken iman ile akıl arasında kaldığını anlatıyor. Kafası karışıkken sığınacağı yerin din olduğunu, felsefenin ona sadece şüphe verdiğini söylüyor. Ama Devrim sonrası doğmuş, inancı zayıf bir kuşaktan olduğu için saf bir imana geri dönemiyor, çünkü öğrendiğini unutamıyor: "L'ignorance ne s'apprend pas", yani cehalet öğrenilmez. Byron'un ünlü "Bilgi ağacı, hayat ağacı değildir" (İncil'de geçen ve Hz. Adem ve Havva'nın yemesinin yasak olduğu ağacın adı Bilgi Ağacıdır) sözüyle de bilmenin insanı mutlu etmediğini anlatıyor. Yine de aklı reddetmiyor. Ona göre akıl Tanrı'dan geliyor ve Tanrı insanın körü körüne teslim olmasını değil, samimi olmasını istiyor. İnanmak için İsa'nın yarasına dokunmak isteyen Tomas da bu yüzden lanetlenmemişti. Bence Nerval burada şüpheyi imanın düşmanı değil, bir parçası olarak görüyor. Biraz Hıristiyan teolojisiyle harmanlanmış galiba. En azından ben böyle yorumladım.
    ·1 ay önce
    Cevapları Görüntüle (1)