Proudhon'un Appel à la bourgeoisie'sinin 2'inci sayfasına bakın. Ve öne sürdüğü kanıtlara! Eğer asiler dövüldüyse, "gerçek halk" olmadıkları içinmiş; "gerçek halk" dövülemez; ve eğer "gerçek halk" savaşmadıysa, Ulusal Meclis uğruna savaşmak istemediği içindir. Kuşkusuz buna biri de şöyle yanıt verebilir: "gerçek halk" bir kez zaferi kazandıktan sonra, kendisi bizzat diktatör olabilirdi, ama şaşırtıldığı için bunu düşünmedi; zaten öteden beri hep aldatılagelmiştir!Devrimci partinin her yenilgisinde, demokratların öne sürdüğü bayağı mantık budur. Bana göre de, işin özü şudur: proletarya bu kez yığınsal olarak savaşmamıştır, çünkü takatsizliğinin ve güçsüzlüğünün bilincindeydi ve olabildiğince düzenli bir yönetim altında birkaç yıl sefalet çekmeye, yeniden kuvvet kazanacağı bu süre içinde cumhuriyet-imparatorluk-restorasyon ve yeni bir devrim döngüsüne yazgısal bir boyuneğişle uymuştur.








