Karşındakini bir ruh, bir can olarak görmeyi bıraktığın an; onu önce kafanda nesneye, eşyaya çeviriyorsun, sonra da vicdanın sızlamadan parçalayıp yutuyorsun. Bir ülküyle, adaletle terbiye edilmemiş ham insan aklı; zaten etrafındaki her şeyi sadece öğütmeye, ezmeye ve midesine indirmeye çalışan kaba bir sindirim sisteminden ibarettir.
Nesneleştirme bir ezenin başka bir varlığı nesneye indirgemesini mümkün kılar. Ardından ezen, bu varlığı ona nesne muamelesi yaparak istismar eder... Bu süreç, bölümlere ya da şiddetle parçalara ayırmayı ve nihayet tüketmeyi içerir... Tüketim baskının doyum noktası, iradenin ve bağımsız kimliğin imhasıdır. Dilde de aynen böyledir: Bir özne ilk olarak metafor aracılığıyla görülür ya da nesneleştirilir. Bölümlere ayırma aracılığıyla nesne ontolojik anlamından koparılır. Sonunda tüketildiğinde yalnızca temsil ettiği şey üzerinden var olur. Göndergenin tüketilmesi, kendi başına önemli bir özne oluşunun imhasını sağlamlaştırır.
∙
