Meslektaşlarımdan biri, küçük oğlunun Shakespeare'e ilgisini uyandırmak için aynı prensibi kullandı. Bu kitaplara "Babanın kitapları" deniyordu ve çocukların onları okumasına izin verilmiyordu. Onları, sanki Playboy veya Penthouse'un sayılarıymış gibi, banyo lavabosunun altındaki dolabın rafında diğer kitapların arkasına saklamıştı; küçük bir köşenin görünebilir olmasına hep dikkat edilmişti. Oğlunun yasak metinleri bulması ve gizlice okuması uzun sürmemişti. Çocuk, giderek klasiklere derin bir ilgi duymaya başlamıştı ve meslektaşım kendinden çok memnundu.