Hayatın en fena zamanları insanın kendini beğenmediği zamanlardır. Cavide beni pek insafsızca aldattı!
Kendimi pek zavallı, pek saf buluyorum. İskender beni değerli buluyor, herkes beni beğeniyor, Turan bana bayılıyor, Faika benden hoşlanıyor, Cavide bana varmak istiyor, hizmetçiler beni baba gibi tanıyorlar diye bildiğim ve düşündüğüm günler hayat ne kadar tatlıydı! Bugün her şeyi olduğu gibi görüyorum: Cavide bana hiç... Yani metelik bile vermiyormuş. Turan beni kullanıyor. O erkek, ben kadın... Aşk filan bunlar saçma, doğrusu bu ki, ben onun zevkine hizmet ediyorum. Müdür bana kıymet verir, kendi işinin çıkarı için! Bankadaki arkadaşların çoğu beni sever gibi görünürler, hiçbiri beni çekemezler. Beni yerimden atmak, arkamdan gülmek için yanlış bir işimi arar dururlar. Küçük memur arkadaşların beni sevmeleri onlara yardım edeyim diyedir. Faika da beni sevmiş! Boş laf. Ne onlar beni sever ne ben onları. Ben Cavide'yi sevdim mi? Turan'ı seviyor muyum? İnsan, sevmek ne demek olduğunu unutuyor da beni seviyorlar diye kendini avutuyor!
Ben yalnız Fahri'yi severim, o da beni sever. Severim. Niçin? Bunun niçini yok. O da beni sever, onun sevgisinin de niçini yoktur. İşte sevgi bu. Kalanı yalan. Kalanını biz uyduruyoruz.

heart
7 kişi
∙
  • kimsefi
    Yusuf Furkan Kaya·kimsefi
    Sonu hoşuma gitti: bir eylemi gerçekleştirmek için sebep aramamak, temellendirmeye ihtiyaç duymamak
    ·4 ay önce