Frankfurt Okulu üyeleri arasında 1960'lı yılların sonlarında radikallerin heveslerini kırmayan tek bir isim vardı. O dönem San Diego'daki Kaliforniya Üniversitesi'nde çalışmakta olan Herbert Marcuse, Frankfurt Okulu'ndaki meslektaşları ne kadar dalga geçiyor olsa da, siyasi aktivizmle haşır neşir olmuş biriydi. Marcuse, kendisine yakıştırılan Yeni Sol'un babası unvanından hiş hoşlanmasa da bir süre bu hareketin büyük coşkusu içinde yer almış, baskıcı olmayan bir ütopyanın yakın olduğu hayaline kapılmaya cüret edebilmişti. Bu nedenle öğrencilerin saygısını kazanmış, ancak ölüm tehditleri almaya başladıktan sonra gizlenmek zorunda kalmıştı. Paris'teki öğrenciler protestolarda üzerinde "Marx, Mao, Marcuse” yazan pankartlar taşıyarak yeni bir devrimci üçlüye selam gönderiyordu.









