“Eğer erkekler, bizi gerçekten olduğumuz gibi görebilselerdi şaşkına dönerlerdi; fakat en zeki, en dikkatli erkek bile söz konusu kadınlar olunca bir yanılsamaya kapılıyor. Onları gerçek halleriyle göremiyorlar; yanlış anlıyorlar, iyisiyle kötüsüyle. İyilik atfettikleri kadınlar bir tuhaf, yarı aptal yarı melekler; kötü dedikleri kadınlar ise neredeyse her zaman bir zebaniyi andırıyor. Bir de birbirlerinin kurmacalarını düşünüp kendilerinden geçmeleri yok mu? —şu şiirin, bu romanın, o oyunun kadın kahramanına tapınıyorlar— çok müthiş, kutsal olduğunu sanıyorlar! Müthiş ve kutsal olabilir, fakat çoğu zaman gayet yüzeysel kalıyor —en güzel şapkamdaki gül kadar yapay. Bu konuda tüm düşündüklerimi söylesem, üstün eserlerdeki bazı üstün kadın karakterler hakkındaki gerçek fikirlerimi dile getirsem başıma neler gelirdi? Yarım saate kalmaz, intikam hırsıyla bana fırlatılan bir yığın taşın altında ölürdüm.” —Shirley Keeldar