Keşke sadece tembellik yüzünden hiçbir şey yapamasaydım. Tanrım, o zaman kendime ne büyük saygı duyardım. Tembellik de olsa belirli bir özelliğe sahibim, buna eminim diye kendime saygı duyardım.

FRANZ KAFKA'NIN YAYINCISINA MEKTUBU Efendim, kısa süre önce Ottomar Starke'nin Dö-nüşüm'ün kapağı için bir illüstrasyon hazırlayacağını yazmıştınız. Şimdi düşününce hafif ve muhtemelen tamamen gereksiz bir şok yaşadım. Starke'nin -mesela- böceğin kendisini çizebileceği geldi aklıma. Ama lütfen, lütfen öyle olmasın! Kendisini kısıtlamak gibi bir niyetim yok, bunu yalnızca hikâye hakkında doğal olarak daha iyi bir bilgi sahibi olmamdan ötürü rica ediyorum. Böceğin kendisi asla çizilemez. Uzaktan bile gösterilemez. Ricamı iletebilir ya da önemini belirtebilirseniz çok müteşekkir olurum. Eğer ben illüstrasyonla ilgili önerilerde bulunabilecek olsaydım, şunun gibi sahneleri seçerdim: kapalı kapının önünde duran anne-baba ve firma yetkilisi; veya daha da iyisi, bitişikteki tamamen karanlık odanın kapısı açıkken aydınlık odada duran anne-babayla kız kardeş.

Hiçbir şey düşünemiyorum. Kafamda belirleyemediğim bazı şeylere kızıyorum sadece. Bir ad veremediğim kişiye söylenip duruyorum. Bunu bana yapmalarına engel olsaydın, bunu bana yapmasaydın, neden sen de onlarla birlik oldun? Benimle neden uğraşıyorsunuz? Benden ne istiyorsunuz? Neden her şeyi, tam istemediğim sırada veriyorsunuz bana? Neden bu kadar bekletiyorsunuz? Neden bir şeyi elde etmenin anlamı kalmayıncaya kadar, onu vermemekte inat ediyorsunuz?

İkiyüzlülük içime işlemiş olsa da asla bir sahtekar değildim; her iki yüzüm de yapmacıksızdı; gündüz gözüyle öğrenip ufkumu genişletmeye ya da üzüntü ve acılarımdan kurtulmaya çabalarken ne denli kendimsem, zincirlerimden boşanıp utanca batarken de o ölçüde kendimdim.