Tomris Uyar, modern Türk öykücülüğünün en önemli isimlerinden biri olarak kabul edilen yazar ve çevirmenlerden biridir. Özellikle bireyin iç dünyasını, kentli insanın yalnızlığını, ilişkilerdeki kırılganlığı ve gündelik hayatın görünmeyen duygusal gerilimlerini sade ama yoğun bir anlatımla işleyen öyküleriyle tanınır. Türk edebiyatında kısa öykü türünün gelişimine önemli katkılar sağlamış, dildeki inceliği ve psikolojik derinliğiyle kendine özgü bir anlatı dünyası kurmuştur.
İstanbul’da doğan Uyar, Robert Kolej’den mezun olduktan sonra İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde eğitim gördü. Edebiyat çevreleriyle genç yaşta ilişki kurdu; çeviri çalışmaları ve edebiyat dergilerindeki üretimiyle dikkat çekti. Birçok önemli dünya edebiyatı eserini Türkçeye kazandırdı. Çevirileri, yalnızca dil aktarımı değil; üslup duyarlılığı ve edebi titizlik açısından da değerli kabul edilir.
Tomris Uyar’ın öykülerinde büyük olaylardan çok küçük anların yarattığı duygusal ağırlık ön plana çıkar. Karakterlerinin iç konuşmaları, suskunlukları, gündelik davranışları ve ilişkilerdeki ince çatışmalar güçlü bir gözlem yeteneğiyle aktarılır. “İpek ve Bakır”, “Dizboyu Papatyalar”, “Yürekte Bukağı” ve “Yaza Yolculuk” gibi eserlerinde özellikle modern şehir yaşamının insan ruhunda yarattığı yalnızlık ve yabancılaşma dikkat çeker.
Anlatımında abartıdan uzak, ölçülü ve rafine bir dil kullanan Uyar; ironiyi, melankoliyi ve duygusal kırılmaları dengeli biçimde bir araya getirmiştir. Günlükleri ve denemeleriyle de edebiyat çevrelerinde etkili olmuş, birçok genç yazar üzerinde iz bırakmıştır. Türk öykücülüğünde özellikle kadın bakış açısını derinlikli ve klişelerden uzak biçimde kurabilen yazarlar arasında özel bir yere sahiptir.