Kedi, Gök Tanrı’ya bakıyordu. Ve kedinin başı okşanıyordu. Kedinin karnı doymuştu ve öylesine yukarı bakıyordu. Oysa kediler çoğunlukla yere bakarlar. Kediler canları isterse yukarı da bakabilirler. Kediler daha çok yere yakındır, insanlar yukarıya yakın değildir fakat yerden de uzaktır. Kedilerin başı yukarı bakmaktan yorulur. İnsanlar ise yukarı bakmayınca sıkılır. İnsan, kedinin başını okşuyordu. İnsan da bir süre sonra kedinin baktığı yere baktı. Orada mavi bir boşluk vardı. Kedi, gördüğü şeyin adını bilmeden Gök Tanrı’ya bakıyordu. İnsan ise onun yalnızca bir kuşu gözlemlediğini sanıyordu. İnsan o mavi boşlukta hiçbir kuş göremedi. Fakat kedi o sırada Gök Tanrı’yı görüyordu.
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!