Uzun zamandır aklımın çürüdüğnü, düşünme becerimin yozlaştığını, insan ilişkilerimin zayıfladığını, sosyal becerilerimin azaldığını ve odak kaybı yaşadığımı fark ettim. Oldukça uzun zaman oldu. Sanırım iki yıldır bu şekilde devam ediyorum yaşamıma. Devam mı ediyorum? Hayır devam etmiyorum. Zaman devam ediyor akmaya. Fakat ben durdum. Durmam lazımdı. Çünkü yönümü kaybetmiştim. İleriye gitmek yerine derinlere dalmış yol alıyordum. Geçmişin derinliğine, vefasızlığın derinliğine. Kötülüğün derinliğine. Dik durmasını sağlayacağım bir ben bırakmamıştım. Zemine uzanmış, dünyanın beni döndürdüğü gibi ben de dünyayı döndürüyordum. Aklımı avuçlarımda parçalamış kuşlarıma yem vermiştim bu sayede. Kendimi bitiriyor, başkalarına canımdan vefa veriyordum. Sonra her şey bitti, herkes alacağını aldı ve ben bitmişliğim ile kaldım zamanın içinde. Sonra ben kaldım. Ben kendimi astım. Çarmıhlara gerdim. Parçaladım. Karaladım. Hem suçladım kendimi hem de yargıladım. Karanlık ile yoldaş, geçmişin bir ölüsü oldum. Bıraktım k e n d i m i semalara. Arşın rahmetinden umutlarımı yakaladım.
∙
