Yüzümün her karışı ayrı bir yara ama en büyüğü içimdeki. İhtimallerin ihtişamına kapıldım belki de. Belki de kolay geldiğinden…
Çözümü var mıydı sahiden? Tüm sıkıntılar bedenimde kamp kurmuşken ruhumu ateşe vermekti belki de. Ateşe güvenmek peki?
Ateş çözüm değilse neydi o zaman? Dertleri suya mı anlatmalı? Hayır, onu da bulandırmamalı. Ya da çukura haykırmalı ve haykırdıkça batmalı.
Peki sessizce anlaşılmak neden bu kadar lüks? Bağırmadan da olmuyor mu? Zaten dertlerim yeterince haykırmıyor mu?
Ama biz yine de haykıralım. Ay’a, aynaya, suya ve boşluğa… Biz yeniden ağlayalım. Ay’a, aynaya, suya. Ve en çok boşluğa. İçimizdeki boşluğa…






