Büyük önyargıyla başladım, beni mahcup ettiğini söyleyemesem de okuduğumdan pişman değilim. Sindire sindire okumaya çalışmıştım, iki haftada (hata payıyla birlikte daha uzun sürede) bitirmiştim ama 10 gün gibi bir sürede rahatlıkla bitirilir. Kötüyü iğrenç bir cüretkarlıkla kendi ağzından dinlemek benim için yeni bir şeydi, ileride yaptıklarını meşrulaştıracak bir “pişmanlık” ağıdı dinlemekten korkuyordum NEYSE Kİ öyle olmadı. Bana yansıttığı pişmanlık değildi kitabın sonlarında, zaten öyle umuyordum… Israrla törpülenmesi kesinlikle daha etik ve anlaşılır geldi. Tedavinin işe yaradığını doğrulayan bir şeye rastlamadım. En çok şikayet edilen tercih hakkının kendisinden alınması konusuydu ama doğrudan buna yönelik bir uygulama olduğunu söylemeye dilim pek varmıyor açıkçası. Doğal olarak “normale” yöneldiğini ve bunun kendini güvenceye alma kaygısından bağımsız olduğunu hissettim… Veya başta dediğim gibi meşrulaştırmanın imkansız olduğu kötülükleri anlaşılır hale getirmek için gereğinden fazla çaba harcıyorum. Sonuç: Öneriyorum.
