Ona annemin öldüğünü söyledim. Ne zaman öl düğünü sordu. “Dün,” diye cevap verdim. Hafifçe irkildi ama bir şey söylemedi. Ona, kabahatin bende olmadığını söyleyecek oldum ama bu sözü daha önce patrona da söylediğimi düşünerek vazgeçtim. Zaten hiçbir anlamı yoktu bunun. İnsan ne de olsa daima biraz kabahatlidir.
Fakat sözümü kesti, karşımda dimdik durarak ve beni yüreklendirerek, Tanrı’ ya inanıp inanmadığımı sordu. Hayır, dedim. Hoşnutsuzluk içinde yerine oturdu. Bunun mümkün olmadığını her insanın, hatta ondan yüz çevirenlerin bile Tanrı’ya inandığını söyledi bana. O böyle inanıyordu, bundan bir an bile şüphe etse hayatının anlamı kalmayacaktı
Tek gözlemim şu oldu: Ben tramvaydaki bir sıranın önündeydim, bütün bu kim oldukları belirsiz yolcularsa gülünç taraflarını bulmak için yeni geleni göz leriyle didik didik etmekteydiler. Aptalca bir fikirdi bu biliyorum, zira onların burada peşinde oldukları bir insanın gülünç tarafı değil, cinayetti. Bununla beraber aradaki fark pek o kadar büyük değil ve aklıma da böyle bir düşünce geldi, ne yapayım.