Tutunamayanlar alıntıları

Oğuz Atay
Önceki sayfa
Küçük bir çocuğun gözünden genç Türkiye’nin müthiş anlatısı.
Ben savaş yıllarının çocuğu olduğum için ilk talihsizliğim beslenme şartlarının kötülüğüyle başlamıştır. Bütün savaş yılları kara ekmek ile geçti benim için. Ekmek ile birlikte her şey bozuldu. Bana henüz verilmeye başlanan terbiyem okula gitmeden bozuldu. Bütün çocuklar gibi kötülüğünü, anlamı bilmeden küfür etmeyi öğrendim ve sebebini bilmeden döğüşmeye başladım. Sokak aralarında biriktirdiğim gazoz kapakları ile lik oynamak ve jilet kapaklarının en iyisi olan giletteyi arkadaşlarımdan çalmak suretiyle kumara ve hırsızlığa alıştım. Babam beni mektebe götürdüğü zaman çantamla birlikte artık uzun bir hayat tecrübesini de omuzlarımda taşıyordum.

Okulda ilk öğrendiğim gerçeklerden biri de babamın –sonra peder oldu– beni yanlışlıkla mektep yerine okula gönderdiği oldu. Önümüzde alfabe adında anlaşılmaz bir kitap koydular, babam ona da elifba dedi. Okulla babamı uzlaştırmaya imkan yoktu.

Bu garip kitapta bizim kılığımıza pek benzemeyen bir biçimde giydirilmiş çocuklar boyuna birbirlerine top atıyorlardı. Hangi mahallede olduklarını bilmediğim bu çocuklar, kumbaralarında –bizim evde böyle bir kutu yoktu– para biriktiriyorlar, babaları da –Ahmet ağabey kadar genç ve bıyıksız adamlardı bunlar– onlara, çatana denen kayıklar alıyordu. Birbiri de vatan denen bir şey vardı ki çok iyi korunması gerekiyordu. Bizler her sabah bir ağızdan ona özümüzden çok sevdiğimizi ant denilen bir şey içerek haykırıyorduk. Bir de bazı çatık, bir de bazı çatık kaşlı adam resimleri vardı ki babam onlara gazetelerdeki amcalara yaptığım gibi sakal bıyık takmamı şiddetle yasak etmişti. Kocaman bir dünya içinde –oysa sınıfta duran mücessem küre çok küçük kalıyordu asıl dünyanın yanında– şaşkınlıkla ne düşüneceğimi bilemiyordum ve öğretmen gelince arkadaşlarla birlikte ayağa fırlayıp kıvanç duyduğumu söylüyordum bağırarak. Bununla birlikte birkaç gün içinde bu işlerin pek anlaşılmayacağını, yalnız bir kısmının ezberlenip kara bir tahtanın yanına tekrar edileceğini, böylece öğretmen denilen teyzevari yaratıkla başımın belaya girmekten kurtulacağını sezmiştim. Sonunda sınıfın kabadayılarıyla itişmek için gereken iç huzura kavuştum. Zayıflardan kendime iki dalkavuk seçtim ve sınıfı mahalleye çevirdim. Kısa zamanda hemen 1-A birinci takımını kurduk ve 1-C ile maç yaptık. İçine sığmakta güçlük çektiğim okul sıralarında büyüklerimi saymak–küçüklerimi sevmek sözünü ters söylediğim için öğretmenimin çektiği kulağımın acısını akşamki maçı düşünerek hafifletmeğe çalıştım. Büyüyünce öğretmenliği nasıl yasak edeceğimin hayaliyle yaşarken bir yandan da durmadan tekrarlardım. Öğretmenimi, yurdumu sevmek, budunu mu –bu budun kelimesi bana kasapta çengeli asılı etleri hatırlatırdı– korumak, saymak, üstün tutmak, doğruyum, yasam onlardan herkesten intikam almaktır, olmaktır, çalışkanım armağan olsun.
heart
5 kişi
∙
Oyunlarından yorulmuş görünüyordu. Bütün oyunları ciddiye almaktan yorulmuştu.
heart
4 kişi
∙
Neden bana yaşamasını öğretmediler? Neden bana, bizden bu kadar gerisini sen bulup çıkaracaksın dedikleri zaman isyan etmedim? Hayata atılmak gibi bir çılgınlığı nasıl yaptım? İnsanların dünyasına atılmayı nasıl göze aldım?
heart
4 kişi
∙
Hayat, düşünceleri tutan bir hapishanedir.
heart
3 kişi
∙
İnsan gerçeklere karşı durur: yaşar ve olduğu gibi olmayı sürdürür Selim.
heart
2 kişi
∙
Hayat, düşünceleri tutan bir hapisanedir. İnsan, can sıkıcı bir saç demektir, ben de akılsız bir robotum. Uyuyakaldı.
heart
2 kişi
∙

Paylaşmak için giriş yap

Alıntı ve inceleme paylaşmak, beğenmek ve yorum yazmak için giriş yap. Hesabın yoksa ücretsiz kaydolabilirsin.