(...) Osmanlı'nın Yunanistan ve Tesalya, Rusya'nın Varşova, Avusturya'nın Venedik üzerinde hak iddia etmeleri onu kızdırıyordu. Hepsinden çok 1772'deki büyük adaletsizliğe ifrit oluyordu. Haklılığa dayanan öfkenin desteğini alan belagat her şeyin üzerindeydi, işte onunki de bu türden bir belagattı. O aşağılık 1772 tarihi, ihanetle naskı altına alınmış o soylu ve yiğit halk, o üçlü suç, büyük devletlerin âdeta doğum belgelerinin üzerlerini karaladıkları soylu milletler üzerindeki o ürkütücü baskılarının prototipi olan canavarca tuzak konusunda hiç susmuyordu. Çağdaş tüm toplumsal saldırılar Polonya'nın paylaşımından köken alırlar. Polonya'nın paylaşılması günümüzün tüm siyasi suçlarının önünü açan bir teoremdir. Polonya'nın paylaşılmasını, ne varietur* (Lat. Değiştirilmeksizin) onaylamayan, imzalamayan, paraflamayan tek bir despot, tek bir hain yoktur. Çağdaş ihanetlerin dosyaları karşılaştırıldığında, ilk önce ortaya o çıkar. Viyana kongresi kendi suçunu işlemeden önce ona danışmıştır. 1772 sıkıştırılan avın yakalanmak üzere olduğunu bildiren boru sesidir, 1815 ise tazı payıdır. (...)
(...) Sokak çocukları Voltaire'i olmasa da Papovoine'ı* (ünlü Fransız çocuk katili -ç.n.) iyi tanırlar. Aynı öyküde "politikacılarla" katillerin adlarını birlikte anarlar. (...)
Kendini ayrıcalıklı askerî mahkemenin yetkisiyle donatan bir ulusal muhafız birliği yakalanan bir isyancıyı beş dakika içinde yargılayıp kurşuna diziyordu. (...) Amerika'da cumhuriyetçiler, Avrupa'da monarşi yanlıları tarafından uygulandığı için, bu durum kimsenin kimseyi suçlayamayacağı acımasız Lynch yasasının tezahürüydü.