Bu kiler değil, kahrolasıca bir süpermarketti. Annie'nin kilerinde belirli bir sembolizm var sanırım, diye düşündü. O dizi dizi yiyecekler gerçekle paranoya arasındaki sınırı açıklıyor gibiydi. Ama Paul kendi durumunu düşündüğü için bu incelikleri tahlil etmeye kalkışmadı. Sembolizmi boş ver! Yiyecek al.
Belki Misery'nin başına ne geleceğini bilmiyorum ama beni neyin beklediği hakkında kesin bir fikrim var... Seni de. Ben 'SON' diye yazacağım. Sen romanı okuyacaksın. Ve bir de sen 'SON' diyeceksin. Öyle değil mi? İkimizin sonu olacak bu. Bunu tahmin etmeme bile gerek yok. Kim ne derse desin gerçek her zaman hayalden çok daha garip oluyor. İnsan çoğu zaman neler olacağını kesinlikle, tamı tamına biliyor
Sınıra gelmiş bir psikotiğin zaman zaman depresyon geçirdiğini, sonra da saldırganca bir neşe duyduğunu biliyordu. Bütün bunların altında da o şişmiş, hastalıklı ego gizliydi. Böyle bir insan bütün gözlerin kendisine dikilmiş olduğunu, milyonlarca insanın soluğunu tutarak son sahnesini beklediği büyük bir dramda başrolü oynadığını sanırdı.Böyle bir ego bu tür bir insanın bazı şeyleri düşünmesini engellerdi. Bu düşünceler önceden tahmin edilebilirdi. Çünkü hepsi de aynı yönde gelişirdi. Dengesiz insandan cisimlere, durumlara ve hastanın kontrol alanı dışında kalan kimselere doğru.
Tabii Annie'den hiçbir şey istemeyecekti.Zorla mı? Bunu ise hiç yapmayacaktı.Vaktiyle bir adam vardı.Hiç olmazsa o yeni bir yazı makinesi isteyebilirdi.O adamın canı daha çok yanıyordu.Hiçbir desteği de yoktu onun.Bu pis romanı bile.İşte o adam bir yazı makinesi isterdi.Canı yansın yanmasın onda hiç olmazsa Anni Wilkens'ın karşısında boyun eğmeyecek kadar cesaret vardı. O adam bendim.Herhalde şimdiki halimden utanmam gerekir.Ama o adamın benden üstün iki yanı vardı.İki ayağı... Ve iki başparmağı
Sözümona New York'taki bir dergi ona iş vermişti. Eski otele giderek yıkıntıların resimlerini yapacaktı. Bu resimleri, hazırlanan yazıyla birlikte basacaklardı. O eski otel çok ünlüydü vaktiyle. Overlook adlı bir yer. On yıl önce yandı. Bekçi binayı tutuşturdu. Delinin biriydi o. Kentte herkes öyle söyledi. Ama neyse... adam öldü...
Evet.Yazı.Eserlerinin sende uyandırdığı gurur.Romanın kendi değeri... Sancı arttığı zaman bunlar birer hayal halini alıyor.Ben olgunluğa eriştikten sonra yazar sözcüğünün benim için en önemli bir tanımlama olduğuna inandım.Ve o kadın bana bunu yaptı.Yapabildi.Korkunç bir şey... Kaçıp kurtulmam gereken bir yaratık.Annie gerçek bir tanrıça.Eğer beni öldürmezse içimdekileri öldürücek.