Kafamın içindeki dünya çok güzel, canımımin istemediği gerçekten ilgimi çekmeyen şeyleri oraya sokamıyorum. 🐥
Kıvrımlı sahil yolunu izlerken, Elinor yine anlatmaya başladı, geçtikleri yolu yaptığı söylenen Romalılar ve bu kıyı şeridinin vahşi sakinlerinden duyduğu korku gibi şeyler hakkında... Meggie, Elinor'un anlattığı şeylere pek kulak asmıyordu. Yolun kenarında başları tozlu ve dikenli palmiyeler vardı. Palmiyelerin arasında da devasa sarısabır bitkileri çiçek açmış, etli yapraklarıyla örümcek gibi yola koyulmuşlardı. Gökyüzünün rengi pembe ve limon sarısına dönmüştü. Denize yaklaşırlarken, güneş denize koyu mavi renkte mürekkep gibi ışık saçıyordu. Manzara doyumsuz güzellikteydi.
" Yolculukta yanına bir kitap alırsan," demişti babası sandığına ilk kitabı koyarken. "Çok garip bir şey olur. Kitap, yaşadığın her şeyi içine çekmeye başlar. Kitabı daha sonraları yalnızca açman yeterli olacak, bir anda seni, o kitabı okuduğun ilk yere götürecek. Okuduğun ilk sözcüklerle her şey geri dönecek : Görüntüler, kokular, kitabı okurken yediğin dondurmanın tadı... İnan bana, kitaplar sineklerin yapıştığı kağıt gibidir. Anılar kitaplardan başka hiçbir şeye bu kadar kolay yapışmaz. "