Zor zanaat
İnsan kalabalıklar içinde yaşayabilir ama yine de derin bir yalnızlık hissedebilir, kalabalık yalnızlık. İnsan toplumun beklentilerine göre kendisi hakkında imaj oluşturuyor ve giderek gerçek benliğinden uzaklaşıyor. İnsanın gerçek benliğiyle toplumun istediği benlik arasındaki fark kişide iç çatışma çıkarıyor ve huzursuzluk, anlam arayışı ve kimlik karmaşası gibi sonuçlar doğuruyor. İnsanın kendi benliğiyle yüzleşmesi rahatsız edicidir. Çünkü kendi kusurlarını görmesi, sorumluluk alması, değişmesi zor. Kişi kendi benliğiyle derin bir ilişkiye girmemek için kendini oyalayan alışkanlıklar ve yüzeysel ilişkiler edinir. İnsan olmak cesaret işidir. Korkularını görüp, zayıflıklarını kabul edip, toplumun dayattığı kimliği sorgulayıp yanlışlarını reddeden gerçek insandır. Gerçek insan yalnızlıktan korkmayan insandır. Kolpa insan yalnızlıktan korkar ve yalnız kalmamak için topluma uyum sağlar ama uyumun bedeli insanın kendinden vazgeçmesi olur. Yalnız kalmaktan korkan birey olamaz. Özgürlük zor, yalnızlık korkutucu, sorumluluk ağır gelir. İnsan özgür olmak ister ama korkar da çünkü özgür olmak demek kendin olmak, yalnız olmak, sorumluluk alıp kendi kararlarını vermek ve sonuçlarına katlanmak demektir. Hayatını toplumun beklentilerine göre yaşamak özgür olmak yerine rahat yaşamayı tercih etmek demektir. Onsuz yaşayamam sevgi değil bağımlılıktır. Gerçek ilişki iki bağımsız insanın birlikteliğidir, iki eksik insanın birbirine tutunması değil. Doğduğunda tam değilsin, zamanla kendini oluşturursun. Çoğu insan olma sürecini tamamlayamaz. Yüzleşmekten kaçar, hayatının sorumluluklarını başkalarına yükler. Sen bugün neysen büyük ölçüde çocukken yaşadıklarının sonucusun. Çocuğun karakteri ana ile kurduğu bağ, baba ile kurduğu ilişki ve evdeki duygusal ortamla oluşur. Anne değer ve güven duygusunu, baba sınırları ve gerçek dünyayı öğretir, öğretebilirse... İnsan kendine yabancılaşır. İnsan zamanla kendi gerçek benliğinden uzaklaşır. Başkalarının beklentilerine göre yaşar. Toplumun doğru dediğini içselleştirir, kendi beklentilerini ikinci plana atar. Sonuç olarak insan kendi hayatını yaşamaz öğretilimiş bir hayatı yaşar. Normal olma baskısı, başarılı görünme zorunluluğu uyum sağlama ihtiyacı yüzünden kendini bastırır farklı yönlerini gizler. Özgürlüğünü kaybeder yani toplum seni kabul eder ama sen kendini kaybedersin. Normal olmak sağlıklı olmak değil, herkes gibi olmak kendin olmak değil. Kendini tanımak zor, gerçeklerle yüzleşmek acı verici, değişim risklidir. Kendini kabul etmeden değişim olmaz. Ama bu ben böyleyim deyip kalmak değil ben buyum deyip görmektir. Birey olmak kalıplardan çıkmaktır ve bunun bedeli yalnızlık, belirsizlik ve sorumluluktur. Bu yüzden çoğu insan birey olamaz. İnsan ya bağımlı ve rahat bir hayat yaşar ya da özgür ama zor bir hayat seçer. İnsan kendinden kaçtıkça huzurlu görünür ama kendine yaklaştıkça gerçek ama zor bir hayata girer. İnsan çoğu zaman kendisi değil. Yaşadığımız hayatın büyük bir kısmı bize ait değil. Düşünceler öğrenilmiş, davranışlar uyum, kişilik şekillenmiştir. Hayatını aile, toplum, çevre belirler sen de seçim yaptığını zannedersin. Öz senin ben dediğin şey aileden öğrenilmiş toplumdan alınmış alışkanlıklardan oluşmuş ortada net bir çekirdek benlik hissi yok. Gerçek özgürlük kim olacağını seçmek, sorumluluk almak ve olacağı göze almaktır. Öfkenin kaynağı engellenme benim istediğim olmadı değersizlik duygusu. Korkunun kökünde yetersizlik hissi yatar. Kaygı belirsizlik ve kontrol kaybıdır. Olgunluk dışarıdan güçlü görünmek değil kendini olduğun gibi kabul etmektir. Yani insan doğduğu gibi olmaz, kendiyle yüzleştikçe ve farkındalık kazandıkça olur. Çünkü zaten yalnızsak ve mutsuzsak bilinmeyen doğru hareket etmekle yitirecek neyimiz olabilir.
heart
5 kişi
∙