
Virginia Woolf sözleri ve alıntıları
20 Mart CumartesiPeki bütün bu günceler ne olacak, diye sordum dün kendi kendime. Ölürsem, Leo ne yapar bunları? Onları yakmaya yanaşmaz, yayımlatamaz da. Eh, bunlardan bir kitap yapmalı diye düşünüyorum; sonra da mektupların kendilerini yakmalı. Bunlarda küçük bir kitap gizli olduğunu söyleyebilirim rahatça; bölük pörçük, karalanmış yerleri biraz düzeltilse. Tanrı bilir. Bunları hafif bir melankolinin etkisinde yazıyorum, bazen üstüme çöken, bana yaşlı olduğumu düşündürten; çirkin olduğumu. Kendimi tekrar ediyorum. Gene de, bildiğim kadarıyla, yazar olarak sadece kendi zihnimdekileri yazıyorum.
Balıklar inançlıdır, diye akıl yürüttü. Onları hiç yakalamadığımız için bize güvenirler. Ama ağabeyi olsa şöyle yanıtlardı: "Açgözlülük bu." "Onların güzelliği!" diye itiraz ederdi Lucy. "Cinsiyet!" derdi ağabeyi. "Kim cinsiyeti güzelliğe duyarlı kılar?" diye tartışırdı Lucy. Ağabeyi de omuzlarını silkerdi, kim? Neden? Böyle susturulunca kendi kurduğu hayale döndü yeniden; iyilik sayılan güzelliğin; üzerinde süzüldüğümüz denizin hayaline. Çoğunlukla su geçirmezdir tekneler ama her teknede ara sıra çatlak olur, değil mi?
Now Flush knew what men can never know - love pure, love simple, love entire; love that brings no train of care in its wake; that has no shame; no remorse; that is here, that is gone, as the bee on the flower is here and is gone. Today the flower is a rose, tomorrow a lily; now iy is the wild thistle on the moor, now the pouches and portentous orchid of the conservatory. So variously, so carelessly Flush embraced the spotted spaniel down the alley, and the brindleddog and the yellow dog - it did not matter which. To Flush it was all the same. He fallowed the horn wherever the horn blew and the wind wafted it. Love was all; love was enough.
Beni de götür, diye düşündü Clarissa içgüdüsel olarak, sanki Peter hemen büyük bir yolculuğa çıkacakmış gibi; ve sonra, bir an sonra, çok heyecanlı, dokunaklı bir oyunun beş perdesi oynanıp bitmiş de Clarissa da ömür boyu o oyunun içinde yaşamış ve sonra kaçıp gitmiş gibi hissetti, Peter'le yaşamıştı ve şimdi her şey sona ermişti.
Sydney waterlow'un bir keresinde dediği gibi, yazmanın en kötü yanı, insanın övgüye çok fazla bel bağlaması. Bu hikâye için hiç övgü almayacağımdan emin gibiyim; ve buna biraz aklımı takacağım. Övgü olmadan, sabah kalktığımda yazmakta zorlanıyorum, ama bu tatsız halim sadece 30 dakika sürüyor ve başlar başlamaz unutuyorum.
Ama bacakları onun en güzel yerlerinden biriydi. "Bir denizci direğin tepesinden düşmesin diye bir kadının bütün güzelliği gizli tutulacaksa ne tuhaf bir iş bu," diye düşündü. "Lanet olsun!" dedi, başka koşullarda olsa daha çocukken kendisine öğretilecek olan şeyin, yani kadınlığın kutsal sorumluluklarının farkına ilk kez varıyordu.
Kendini yeniden yazının kayasına bağlamanın yolu şu: Önce açık havaya egzersiz. İkincisi iyi edebiyat okumak. Edebiyatın ham malzemeden yapıldığını düşünmek hatta.















