Virginia Woolf sözleri ve alıntıları

Yazar sayfası
Önceki sayfa
Burayı okumak garip hissettirmişti
20 Mart Cumartesi
​

Peki bütün bu günceler ne olacak, diye sordum dün kendi kendime. Ölürsem, Leo ne yapar bunları? Onları yakmaya yanaşmaz, yayımlatamaz da. Eh, bunlardan bir kitap yapmalı diye düşünüyorum; sonra da mektupların kendilerini yakmalı. Bunlarda küçük bir kitap gizli olduğunu söyleyebilirim rahatça; bölük pörçük, karalanmış yerleri biraz düzeltilse. Tanrı bilir. ​Bunları hafif bir melankolinin etkisinde yazıyorum, bazen üstüme çöken, bana yaşlı olduğumu düşündürten; çirkin olduğumu. Kendimi tekrar ediyorum. Gene de, bildiğim kadarıyla, yazar olarak sadece kendi zihnimdekileri yazıyorum.
heart
9 kişi
∙
En sevdiğim başlangıçlardan birisi bu romanda. Aslında Woolf’un okuduğum ilk eserlerinden birisi olsaydı bu kitaba taslak veya Woolf son rötuşları atmamış diyemezdim. Diğer eserlerine kıyasla daha az şiirsel ve bazı karakterlerin taşıdığı unsurlar kör göze parmak. Woolf’a başlangıç için çoğunlukla klasik üsluba yakın eserleri Dışa Yolculuk, Gece ve Gündüz önerilse de başlangıca uygun bir eser olabilir tabii istediğiniz kitabıyla başlayabilirsiniz.
Balıklar inançlıdır, diye akıl yürüttü. Onları hiç yakalamadığımız için bize güvenirler. Ama ağabeyi olsa şöyle yanıtlardı: "Açgözlülük bu." "Onların güzelliği!" diye itiraz ederdi Lucy. "Cinsiyet!" derdi ağabeyi. "Kim cinsiyeti güzelliğe duyarlı kılar?" diye tartışırdı Lucy. Ağabeyi de omuzlarını silkerdi, kim? Neden? Böyle susturulunca kendi kurduğu hayale döndü yeniden; iyilik sayılan güzelliğin; üzerinde süzüldüğümüz denizin hayaline. Çoğunlukla su geçirmezdir tekneler ama her teknede ara sıra çatlak olur, değil mi?
heart
9 kişi
∙
Now Flush knew what men can never know - love pure, love simple, love entire; love that brings no train of care in its wake; that has no shame; no remorse; that is here, that is gone, as the bee on the flower is here and is gone. Today the flower is a rose, tomorrow a lily; now iy is the wild thistle on the moor, now the pouches and portentous orchid of the conservatory. So variously, so carelessly Flush embraced the spotted spaniel down the alley, and the brindleddog and the yellow dog - it did not matter which. To Flush it was all the same. He fallowed the horn wherever the horn blew and the wind wafted it. Love was all; love was enough.
heart
9 kişi
∙
Emredersiniz🫡
Dudaklarından yalanlar dökülecek, ama bunların arasına karışmış bazı gerçekler de olabilir, bu gerçeği bulup çıkarmak ve saklamaya değer bölümü olup olmadığına karar vermek size düşüyor.
heart
8 kişi
∙
Beni de götür, diye düşündü Clarissa içgüdüsel olarak, sanki Peter hemen büyük bir yolculuğa çıkacakmış gibi; ve sonra, bir an sonra, çok heyecanlı, dokunaklı bir oyunun beş perdesi oynanıp bitmiş de Clarissa da ömür boyu o oyunun içinde yaşamış ve sonra kaçıp gitmiş gibi hissetti, Peter'le yaşamıştı ve şimdi her şey sona ermişti.
heart
8 kişi
∙
"Ama başka hayatlarımız var diye düşünüyorum, öyle umuyorum," diye mırıldandı. "Başka hayatlarda yaşarız, Mr... Nesnelerin içinde yaşarız."
heart
8 kişi
∙
... Karın ya da sisin en ufak bir köşesi bile âşksız değildi. Bütün piyesler bu konu etrafında dönüyordu. Otel yatak odalarında hemen hemen her gece bu yüzden kafalara kurşunlar sıkılıyordu. Beden sakatlanmayı atlatsa bile yürek ender olarak incinmeden giriyordu mezara.
heart
8 kişi
∙
Bu alıntıya o kadar katılıyorum ki şu sıralar etrafımda metinlerimi okuttuğum herkesten aynı cevaplar ve aynı tonda övgüler alıyorum; ya da sadece anlatıyorum ve dinleniyor. Bu yüzden kendi etrafımda dönüp duruyorum. ‘İyi bir yazar değil miyim?’ sorusu başlıyor ama daha yeni yola çıkmışken bu soru yerine ‘İyi bir şeyler yazabiliyor muyum?’ sorusunu getirmek için eleştirmen arayıp duruyorum. Şu küçücük ilçede ne kadar mümkünse o kadar arıyordum; Woolf’un güncesini alana kadar…​Aslında aradığım eleştirmen buymuş; günlük benim için yazılmış, sanki ben yazmışım gibi geliyor her sayfayı okurken. Ve yine tıpkı alıntıda olduğu gibi aklımı takıyorum, yazamıyorum. Yine yanlış sorular, Acaba yazar tıkanıklığı mı? (Yazar mıyım?)​Woolf gibi övgü olmadan yazmakta zorlanıyorum; (övģüden kastım tabiki ah ne kadarda güzel yazmışınız ayaklarindan değil çok iyi bir eleştiri ) hatta övgüye bel bağladığımda karşılık göremeyince beyinciğim sökülmüşçesine çöküyorum. Bu çöküntü hali 30 dakika falan da sürmüyor. Kendime ait bir 30 dakika istiyorum, hemen üzerimden atabilmek istiyorum. Belki de bu süreç olgunlaştırıyordur; koza örmek ve yeniden değişmiş olarak çıkmak isteyen tırtılın yem yeme süreci yorgunluğudur belki. Ama kesinlikle biraz daha devam ederse açlıktan ölecek bu tırtıl! Yazan arkadaşlara sesleniyorum ve rica ediyorum; lütfen sizin bu gibi zorluklardan kurtuluş sürecinizi bizlerle paylaşın. Şimdiden teşekkürler.
Sydney waterlow'un bir keresinde dediği gibi, yazmanın en kötü yanı, insanın övgüye çok fazla bel bağlaması. Bu hikâye için hiç övgü almayacağımdan emin gibiyim; ve buna biraz aklımı takacağım. Övgü olmadan, sabah kalktığımda yazmakta zorlanıyorum, ama bu tatsız halim sadece 30 dakika sürüyor ve başlar başlamaz unutuyorum.
heart
7 kişi
∙
Ama bacakları onun en güzel yerlerinden biriydi. "Bir denizci direğin tepesinden düşmesin diye bir kadının bütün güzelliği gizli tutulacaksa ne tuhaf bir iş bu," diye düşündü. "Lanet olsun!" dedi, başka koşullarda olsa daha çocukken kendisine öğretilecek olan şeyin, yani kadınlığın kutsal sorumluluklarının farkına ilk kez varıyordu. 
heart
7 kişi
∙
Bu gün woolf okuyup biraz gezindim. Ve gün içinde yazdığım şiiri beğendim. Tabii yürüyüşle ilgisi olmayabilir ama yarın tekrardan yapacağım 🙂
Kendini yeniden yazının kayasına bağlamanın yolu şu: Önce açık havaya egzersiz. İkincisi iyi edebiyat okumak. Edebiyatın ham malzemeden yapıldığını düşünmek hatta.
heart
5 kişi
∙

Paylaşmak için giriş yap

Alıntı paylaşmak, beğenmek ve yorum yazmak için giriş yap. Hesabın yoksa ücretsiz kaydolabilirsin.