R

Ruşen Eşref Ünaydın sözleri ve alıntıları

Ruşen Eşref Ünaydın kitaplarından okurların paylaştığı 4 alıntı. Alıntılar en çok beğenilenden başlayarak sıralanır. En çok alıntılanan kitaplar: Diyorlar Ki.

Yazar sayfası
4 alıntı
Halide Edip Adıvar’ın yazma ritüeli. Öyle zannediyorum
ki, o günkü yazarların pek çoğu da böyle yazıyordu. Kitabı okurken, burada en çok dikkatimi çeken “uzun ince kağıt” olmuştu. Gerçekten de A4 kağıdını kısa kenarından katlayınca el yazısı daha derli toplu gözüküyor. Yapay zeka, o dönemde “uzun ince” kağıda yazmanın, pratiklik ve zamanın basım teknolojisi ile alâkalı olduğunu da söylüyor. (Sigara sağlığa zararlıdır.)
"—İlk yazmaya başladığım zaman, çocuklarım daha pek küçüklerdi. Hizmetçi filan gelir; durmadan şunu bunu sorarlardı. Onlara cevap verirdim; kalemimimi de kâğıttan ayırmazdım. Fikirler beynimde o kadar şiddetle yer tutmuş olurlardı ki hiç bir yabancı ses onların yoğunluğunu dağıtamazdı. Fakat şimdi yalnızlık ve sessizlik arıyorum. Meselâ romanlarımı herkesten uzak bir yerde yazarım ve son derece titiz, sinirli olurum. Yanımda çok kahve, çok sıgara olmalı. Hem birkaç kutu sigara üst üste durmazsa rahat edemem. Kâğıtlarımın büyüklükleri de hep aynı ölçüde olmalı. Daima ince ve uzun kâğıda yazarım; yazdığım yer de alıştığım yer olmalı. Masam, hokkam, kalemim falan..."
(...)
—Bu hazırlıklarınız tamam olduktan sonra kaç günde kaç sahife yazabilirsiniz?

"—Bazan yirmi, bazan elli; bazan da ancak sekiz."

Eliyle çenesini tuttu ve biraz düşündükten sonra:

"—Mübalağa olmasın ama, dedi. Yazdığım zaman bir haftada elli altmış cümle bile söylemem ve bu sıralarda bana bir şey söyledikleri zaman son derece titizlenirim. Yazdığım şeyi o kadar severim ki, başından sonuna kadar, bende ve ruhumda o eser ihtiraslı bir hummâ olur.''
heart
13 kişi
∙
“Evvelâ size Rus şairlerinden Mayekov’un bir levhasını hatırlatacağım: Mayekov, birgün bir izbeye gitmiş. Ocakta çam kütükleri yanıyormuş. Alevleri odayı aydınlatıyormuş. Bu ocağın önünde bir küçük çocuk, eline bir kitap almış, parmaklarını satırların üzerinde yürüterek heceleye heceleye okuyormuş. Bunun karşısında uzun saçlı, uzun sakallı Rus köylüleri, kucaklarında çocukları uyuyan Rus kadınları, can kulağıyla bu kızı dinliyorlar ve başlarını sallıyorlarmış. Şair diyor ki: “Bu kitap, halkın diliyle yazılmış, onun yurdunun güzelliklerini, büyüklerini, ecdanının efsanelerini, hatıralarını, kalplerinin aşklarını, elemlerini, hayatlarının ümitlerini ve rüyalarını söylüyor. Bu kitabın, isterse hecelene hecelene bir kız çocuğu tarafından okunsun, kulübelere girmesi ve halkın karanlıkta kalmış ruhlarına bir ışık, heyecansız yüreklerine bir titreme vermesi, Rusya’nın istikbalinin ufuklarında büyük ve ilâhi bir güneş doğacağını müjdeliyor…”
Mehmet Emin Yurdakul, "Peki efendim; milli edebiyatın dil, vezin ve mevzudaki gayesi hakkında ne düşünüyorsunuz?" sorusu üzerine.
heart
9 kişi
∙
[Ömer Seyfettin]
(...) Mücadelesiz hayat, ölümün, yokluğun ta kendisidir.
heart
8 kişi
∙
Fuat Köprülü’nün, “Mademki o edebiyat bu kadar sun’i idi, niçin onu yüzyıllarca sürdürüp gittik efendim? ” sorusuna verdiği cevaptan bir bölüm.
(...)Türkler İslâm olduktan sonra medrese tahsili görenler, dolayısıyla Arap ilmi ile Acem edebiyatı ile meşgul olanlar için, yani bu mevzularla layıkiyle, kuvvetle meşgul olanlar İçin artık eski kuvvetli hatıraların hiç bir şeyi, hiç bir ehemmiyeti olamazdı. Bundan dolayı onlar Arap ilmine, Acem sanatına, ister istemez, tamamiyle hayran kaldılar ve bağlandılar. Daha geniş bir ifadeyle İslâm medeniyetine hayran kaldılar ve bağlandılar. Onun için de kendi benliklerini unuttular. (...)
heart
7 kişi
∙

Paylaşmak için giriş yap

Alıntı paylaşmak, beğenmek ve yorum yazmak için giriş yap. Hesabın yoksa ücretsiz kaydolabilirsin.