Kitabın büyük bir kısmı, uzunlu kısalı diyaloglar üzerine kurulu. Ve ben bir saniye bile sıkılmadım, merak içinde tuttu beni. Çok doğal bir diyalog akışı var, müdahalesiz akıp gidiyormuş gibi. Sade ama yavanlıktan uzak.

Konuya ufacık değinirsem; yolları Buenos Aires’te bir hapishanede kesişen, apayrı amaçlara ve hayallere sahip iki karakter var: Molina ve Valentin. Beraber geçirdikleri bu süreçte, gitgide aralarında bir bağ oluşuyor. Molina kitap boyunca Valentin’e hücre arkadaşına birtakım filmlerden bahsediyor mesela. Yahu bu kadar mı güzel anlatılır?! Yani arada kesiyor anlatmayı, uyumak ya da başka bir şey için. Sabırsızlanıyorum ertesi gün olsa da devam etse diye. Ayrıca Molina anlattığı filmleri o kadar benimsemiş ki bahsettiği tüm her şeyin betimlemesini ince ince, detaylı ve net yapıyor. Tabii içinde bulundukları durumdan kısa bir süreliğine de olsa kaçıyorlarlar böylelikle. İzlediğim, okuduğum şeyleri bu kadar net hatırlamak için hapis yatmam gerekmez umarım. Dönemin Arjantin diktatörlüğünün getirdiği siyasi gerilimi, homoseksüelliğe olan bakışı diyaloglara güzelce yedirmiş yazar. Uzun sayılabilecek dipnotları ile de homofobik insanlara ağzının payını vermiş. Şu dönemde bile, bahsettiği tezlerde geçen cümlelerin çoğunu duymak mümkün. Bu yönden zamanının ötesi bir kitap olduğu aşikar.