Niçin hayatımın en güzel yıllarını bu aptal küçük kentte ziyan ediyorum ki? Burada keyfine varılacak şeyleri yaşayacak param bile yok üstelik. Düşlerimle gerçeklik ve tutkularımla eylemlerim arasındaki uçurum her gün büyüyor. Bunların arasında ikiye bölünmüş halde yaşıyorum. İnsanlarla konuşamıyorum çünkü onların yanında ben düşlerimin insanıyım ve bir kontak noktası yok.
Yine de kristali yakalıyorum. Yere düşmüyor. Düşünüyorum, yirmi dört yaş nedir ki? Bir hükme varamayacak kadar gencim. Duyarlı bir bedenle aşırı duyarlı bir kafanın karışımı var bende. Bundan sanatsal bir şey çıkmak zorunda. Bazı şeyler çıktı. Düş kırıklığını ve eziyeti kabullenmek gerek, aynen olduğu gibi.
heart
4 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!