Talat Paşa’nın (güya) işsizliği beni benden aldı gerçekten. Allah’tan bugün yaşamıyor, yoksa otistik Selahattin yıllar önce öldüğünden onun yerine benimle uğraşmak zorunda kalırdı. Benim mesleğim de yok, git onu icrâ et de diyemez, hepten yanardım. Sinop hapishanesinde duvarlara şiir yazardım artık.
Neden Selahattin, diye sormadım, ama anlatıyordu ve eli kolu dengesiz bir çocuk gibi oynuyordu: Artık İstanbul'da oturmayacağız Fatma, bugün beni Talat Paşa çağırdı ve böyle dedi: Doktor Selahattin, sen İstanbul'da oturmayacaksın ve siyasetle uğraşmayacaksın! Dedi bana namussuz herif;yok dediğim dedik, ben çok kahramanım diyorsun, dedi, seni de ötekilerle birlikte Sinop hapishanesine hemen ilk gemiyle yollayalım istemezsin herhalde, neyapalım, bizimle çok uğraştın, partiye atıp tuttun, ama aklı başında bir adama benziyorsun, mantıklı ol, evliymişsin, doktorsun, iyi bir mesleğin var, dünyanın her yerinde rahat bir hayat yaşayacak kadar para kazanabilirsin
∙
