Kraliçenin gizini çözmeliydim. Zifiri karanlıkta parmak uçlarımla aradığım şeyi buldum, taşa doğanın açmadığı belli olan çentikler, Kolkhis'ten de tanıdığım, aletle kazınmış, işaretlere, şekillere dönüştüklerini izleyebildiğim çizikler, bunların Korinthos'ta üst düzeyden ölülerin mezar mağaralarına kazındığını biliyordum. Bu da henüz dillendiremediğim kuşkularıma denk düşüyordu. Az önce Merope'nin oturmuş olduğu yere dizüstü çöktüm, kraliçenin gözlerini dikip kalmış olduğu duvara doğru süründüm, karşı koyan parmaklarımla taşın içindeki derin yarığı yokladım ve karşılaşmaktan korktuğum şeyi buldum, attığım çığlık mağaraların oluşturduğu labirentte yankılandı. Sonra geri döndüm. Bilmek istediğim şeyi öğrenmiştim ve olabildiğince çabuk unutmak için kendime söz verdim, ne var ki o andan sonra o küçücük çocuk kafatasından, o narin omuz kemiklerinden, o kırılgan omurgadan başka bir şeyi düşünemez oldum, ahh.
Bu şehrin temelinde bir cürüm vardı.
heart
12 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!