Kimi iktisatçılar, Adam Smith'in "görünmez el" kavramını Hollandalı bir psikiyatrist ve broşürcü olan Bernard Mandeville'in (1670–1733) Arılar Masalı adlı skandal çalışmasından geliştirdiği kanısındadırlar (1997 [1714]). İlk baskıda Mandeville gayet iyi durumdaki bir "şikayetçi arı kovanı"nın dürüstlüğe karar verip ahlaki bir topluma döndükten sonra nasıl hızla yoksullaşıp yıkıldığını anlatır. Daha popüler ikinci baskıda Mandeville, tüm vatandaşların lüks harcama alışkanlıkları ve silahlanmadan vazgeçtiği refah içindeki bir toplumu anlatır. Sonuç, ticaret ve konut sektörlerinin çöktüğü bir depresyondur.Mandeville'in vardığı sonuç şudur: Açgözlülük, para hırsı ve lüks gibi özel kötü alışkanlıklar, bereketli bir zenginliğin kamusal yararlarına yol açar ve "şer sona erdiği an toplum tamamen yıkılmasa bile bozulur." Açıkça anlaşılan odur ki, Mandeville'in kötü şöhretli paradoksuna göre kişisel çıkar sosyal faydaya yol açar.Gerek Friedrich Hayek, gerekse John Maynard Keynes, Mandeville'in hikayesini onaylayan yazılar yazmışlardır. Hayek'e göre, Adam Smith iş bölümü, kişisel çıkar, ekonomik özgürlük ve niyetlendirilmiş sonuçlar konusunda Mandeville'den ilham almıştır (Hayek 1984: 184–85). Keynes, Mandeville'in anti-tasarruf konusundaki düşünceleri ile toplumda tam istihdamın sağlanabilmesi için devletçi baskıları onaylamıştır.Ancak Ahlaki Duygular Kuramı'nda açıkça belirttiği gibi Smith, Mandeville'i tasdik etmemektedir. Kitabını "tamamen zararlı" ve tezini de "yanlış" olarak nitelendiren Smith, ekonomik ilerlemenin açgözlülük, kendini beğenmişlik ve sınırsız bir kendini sevme yoluyla gerçekleşeceği görüşüne katılmamış, Mandeville'in kötü alışkanlık ve erdem arasında hiçbir fark gözetmediğinden şikayet etmiştir (Smith 1976 [1759]: 308–10).







