Gördüğüm kadarıyla da Herbert eserinde gücün insanlar üzerindeki yanıltıcı etkisi hakkında da görüşlerini belirtmiş aslında, tabii burada kastettiğim bu alıntıdaki gibi yalnızca kişinin şahsi gücünden yanılgılara kapılmasından ziyade hem bireysel ve toplumsam hem içsel ve dışsal yanılgılar zinciri. Elbetteki bunun en iyi örneklerinden biri direkt Paul: kendisi özünde karmaşadan uzak yaşamak isterken insanların gözünde neredeyse -veya direkt olarak- tanrılaşmış vaziyette olması ve az önceki alıntımda da belirttiğim gibi bu rolün onda tahribata sebebiyet vermesi. Bundan dolayı da 2. cildin sonunun Paul için çok da kötü olmadığını düşünüyorum. Bir nevi istediğine kavuştu. Belki de bu yüzden -onurunun yanında- durumunu kabullendi, bilmiyorum…
(...) Güç denen şey, onu kullananları kandırırdı. İnsanoğlu gücün herhangi bir engeli, kendi cehaleti de dahil olmak üzere tüm engelleri yıkabileceğine inanma eğilimindeydi.
heart
1 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!