Gerçekte yalan lanetli bir kusurdur. Bizi insan yapan yalnız sözdür ve birbirimize yalnız sözlerimizle bağlı oluruz. Eğer biz yalanın iğrençliğini ve önemini kavrarsak, o zaman bunun diğer suçlardan daha çok cezaya layık olduğunu görürüz. Bana kalırsa insanlar çocukların masum yanlışlarını cezalandırırken, boşuna zaman yitiriyorlar ve ne bir iz bırakan, ne de bir sonuç alınan yersiz hareketlerle onları bunaltıyorlar. Bana sorarsanız, ortaya çıkar çıkmaz ve gelişir gelişmez, bizim karşı çıkmamız gereken tek kusur, yalan söylemektir, onun biraz altında yine karşı çıkmamız gereken kusur, dik kafalılıktır. Bu kusurlar çocuklarla birlikte büyür. Bir kez dil böyle bir alışkanlık kazanınca, bu alışkanlığın geri alınmasını görmek çok şaşırtıcı olur. Bu nedenle kimi dürüst insanların ayrıca buna boyun eğdiğini ve kölesi olduğunu görürüz. Benim terzim olan iyi bir genç var, ama onun bir kez olsun doğruyu söylediğini görmediğim gibi, söylediği yalanın ona hizmet ettiğine de tanık olmadım