Çünkü çocuktu o zaman, annesiyle babasının arasında durmuş ördeklere ekmek atıyordu, aynı zamanda yetişkin bir kadındı, gölün kıyısında duran annesiyle babasına yaklaştıkça gitgide büyüyen, sonunda bütünleşen, tamamlanan hayatını kollarında tutuyordu, hayatını onların yanına bırakıyordu ve "İşte benim hayatım bu," diyordu, "bu". Ve nasıl bir biçim vermişti hayatına? Gerçekten de nasıl?