Bazı kitapların adından önce karakterlerinin aklımıza gelmesinin nedeni bu sanırım.
“Birtakım romanlarda, şahıslar vak’ayı canlandırmak için yaratılmışlardır. Onlar hâdiselerin oyuncağıdırlar, ancak onların hatırı için ve onlar sayesinde yaşarlar. O zaman şahıslar vak’aların birbirini takip etmesiyle garip bir şekilde bozulup dağılırlar. Ne derece harikulâde işler görür, ne kadar çok sayıda hâdiselere karışırlarsa bize o derece zayıf ve küçük görünürler. Böylece macerâ romanı kahramanının tamamiyle hatırımızdan çıktıkları olur. Bir vak’anın çelimsiz eserleri olan bu kahramanlar ”son'' kelimesiyle birlikte ölürler. Halbuki gerçek roman kahramanları vak’anın çok üstüne çıkarlar, hâdiseler onlara erişmez, üzerlerinde zamanın hükmü yoktur” (Haedens,1961: s. 52).
heart
9 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!