Sessizlerin, anlatmayı bilmeyenlerin, kendini dinletemeyenlerin, önemli gözükmeyenlerin, dilsizlerin, o iyi cevabı hep olaydan sonra evde düşünenlerin, insanların hikayelerini merak etmediği o kişilerin yüzleri diğerlerinden daha anlamlı, daha dolu değil mi? Sanki anlatamadıkları, söyleyemedikleri hikayelerin harfleriyle kaynaşıyor bu yüzler, sanki yenilginin, sessizliğin, ezikliğin işareti var bu yüzlerde. Kendi yüzünüzü de düşünmüştünüz değil mi bu yüzlerin içinde? Ne kadar kalabalığız hepimiz! Ne kadar acıklıyız hepimiz! Ne kadar çaresiziz çoğumuz!


Sağolun yani.










