Zamanın doğrusal bir çizgi olarak kavranması bana hep sorunlu gelmiştir. Çünkü geçmiş kronolojik olarak geride kalmış olsa da ontolojik olarak bütünüyle ortadan kalkmıyor. Bellekte, toplumsal yapılarda, dilde ve davranışlarda varlığını sürdürüyor ki bu olağandışı bir durum olarak karşımıza çıkmıyor. Zamansallık anlayışında olduğu gibi insan yalnızca şimdide bulunan bir varlık değil. Birey olmuşluğu ve henüz gerçekleşmemiş imkanlarıyla birlikte var oluyor. Plath’in durumuda bunun gibi bir şey sanırım.
Benim için, şimdi sonsuzdur, sonsuzsa durmadan değişir, akar, erir. Hayatsa şu andır. Geçip gittiğinde artık ölmüştür. Ama her yeni anda sil baştan başlayamazsın. Ölmüş olana göre yargılamak zorundasın. Tıpkı bir bataklık gibi... daha en başından umutsuz. Bir öykü, bir resim biraz merak uyandırabilir ama yeterince değil, yeterince değil. Şu andan başka hiçbir şey gerçek değil ama ben yüzyılların ağırlığı altında boğulduğumu hissediyorum. Tıpkı şimdi benim yaptığım gibi, bir zamanlar, yüzyıl önce bir kız yaşıyordu. Şimdiyse ölü. Ben şimdiyim ama biliyorum, ben de göçüp gideceğim. Zirvedeki o an, ani bir parıltı gelir ve seni alıp götürür, sonrası süregelen bataklık. Ama ben ölmek istemiyorum.
heart
2 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!