Arkadaşımın, geceyi sırf gece olduğu için sevmek gibi tuhaf bir zevki (Buna başka ne denir ki?) vardı; bütün öteki acayip hallerine olduğu gibi, buna da sessizce katlanmıştım; kendimi bütünüyle onun çılgın isteklerine teslim etmiştim. Kara tanrıça her zaman bizimle olamazdı; ama biz sahte bir gece yaratabilirdik elbette. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, eski binamızın ağır panjurlarının hepsini kapatıyorduk; solgun ve cılız ışıklar saçan, bir çift kokulu mum yakıyorduk. Bu ışığın altında, kendimizi düşlere kaptırıyor, saatler gerçek karanlığın gelişini haber verene kadar okuyor, yazıyor ya da konuşuyorduk. Sonra da dışarı çıkıyor, ya kol kola girip sohbeti sürdürüyor ya da geç saatlere kadar oradan oraya, aylak aylak geziniyorduk; kalabalık şehrin ışıkları ve gölgeleri arasında, sakin bir gözlemin getireceği sonsuz zihinsel heyecanı arıyorduk.