Uğultulu Tepeler okumama devam ederken kitabın yüzeydeki olay örgüsünün ötesinde, yazarın dönemin ahlakını ve mekanları nasıl psikolojik bir silaha dönüştürdüğünü çok daha net görüyorum; işte son notlarım. Hikayeyi anlatan kahya Nelly Dean, çocuk olsa bile Catherine’i sürekli eleştirip ondan hanım hanımcık davranmasını beklerken evdeki sevgisizliği görmezden gelerek sadece çocukları suçluyor. Bu açıdan Nelly, aslında evdeki toplumsal baskının ve Viktorya dönemi ahlakının vücut bulmuş hali, bu yüzden onun anlatıcılığına çok güvenilmemesi gerektiğini düşünüyorum. Mr. Earnshaw’un Heathcliff’i evlat edinmesinin görünürdeki sebebi dini merhamet olsa da, akademik bir teoriye göre Heathcliff aslında babanın gizli ilişkisinden doğan gayrimeşru oğlu olabilir; ona ölen meşru oğlunun adını vermesi ve kendi öz oğlundan üstün tutması ancak böyle ağır bir vicdan azabıyla açıklanabilir. Bu ihtimal, Catherine ve Heathcliff aşkını romantizmden çıkarıp ensest ve hastalıklı bir tabuya dönüştürüyor. Kurgusal olarak Heathcliff, kapalı ve sahte ahlaklı bu aileyi içeriden patlatmak için yazarın eve dışarıdan soktuğu vahşi bir öteki figürü. Romanda mekanlar da olayların geçtiği pasif arka planlar değil; karakterleri ezen, dönüştüren ve kişilik kazandıran aktif güçler. Brontë, karakterlerini mimarinin içine hapsederek kimliklerini şekillendiriyor; örneğin Uğultulu Tepeler kaosun, ilkel dürtülerin ve fırtınanın merkezini temsil ederken, Thrushcross Grange medeniyetin, sahte nezaketin, aydınlık ve huzurun merkezi olarak kurgulanmış. Catherine’in pencereden Linton’ların parlak dünyasına bakması, aslında kendi içindeki bastırılmış hanımefendi olma arzusuna bakmasıdır. Karakterlerin hiçbir eylemi nedensiz bir kötülük değil; hepsi bastırılmış öfkenin, aidiyetsizliğin ve psikolojik yaraların bir sonucudur. ...devamını oku