Zaman durmuş gibi tüm varlığımı sarıyor ve buna alışıyorum artık.
Ne zamandır buradayım,hiç bilmiyorum.Düşündükçe giderek artan boşluğu hissediyorum.
Seni kaçıran korku mu, korkuyu göğüsleyememek mi yoksa?
Daha ne kadar kaçabilirsin ki? Yalnızca senden geldiğini bildiğim bu sessiz telefonlar. Bir ses ver bana; bir sözcük, bir fısıltı. Yeter ki bu korkunç boşluk sona ersin.
Seni hep hatırlıyorum, çocukken.Mahzun yüzünü, buruk gülümseyişini…İnsanlara olan sevgin yorardı beni bazen.
Gece Yolculuğu (1987)
