Otomatik Portakal, okurken bana en çok şu duyguyu yaşattı: Bir insandan aynı anda hem bu kadar nefret edip hem de onun için bu kadar üzülmek mümkün mü? Alex, ilk sayfalardan itibaren yaptıklarıyla bende öfke uyandıran bir karakter. Onun şiddete olan tutkusu, başkalarının acısından keyif alması ve hiçbir vicdan kırıntısı göstermemesi yüzünden ona empati kurmak neredeyse imkânsız hale geliyor. Fakat kitap tam da burada beklenmedik bir şey yapıyor. Alex'in cezalandırılma süreci başladığında, nefret ettiğim karakter için kendimi üzülürken buldum. Çünkü yazar, "Kötü biri cezalandırılmalı mı?" sorusundan çok daha rahatsız edici bir soru soruyor: "Bir insanın kötülük yapma özgürlüğü elinden alınırsa, geriye gerçekten insan kalır mı?" Alex değişmiyor; değiştiriliyor. İşte bu ince ayrım, kitabın en güçlü yanı bence. Anthony Burgess'in anlatımı ilk başta zorlayıcıydı ilk defa okuduğum için onun dilini ama sonra bunun bilinçli bir tercih olduğunu fark ettim. Kitabın kendine ait dili, okuru dışarıda bırakmıyor; aksine Alex'in zihnine hapsediyor. Bu da yaşanan olayların etkisini daha rahatsız edici ama bir o kadar da unutulmaz kılıyor baya. Otomatik Portakal benim için sevdiğim karakterlerin olduğu bir roman değildi; tam tersine, sevmediğim bir karakter üzerinden insan doğasını sorgulatan bir romandı. Kitabı bitirdiğimde Alex'i hala sevmiyordum. Ama onun yaşadıklarının da doğru olmadığını düşünüyordum. Bence bir kitabın başarısı tam olarak burada yatıyor: Okura tek bir doğru sunmak yerine, onu kendi vicdanıyla baş başa bırakıyor ve doğru ne olduğunu bize gösteriyor. Ayrıca sonda eski halinde olması sevinmeli miyim üzülmeli miyim düşündürttü bana. Bu kadar beni duygular arasında bırakan çok az kitap okudum ve sonuç olarak kitap güzeldi bence.