zamanlar saçlarım parmak uçlarını ufalıyordu
bardaktan boşanırcasına ayak bileğini değgin
aynı içgüveysi sarnıcın sırnaşığıydık
kortej yüzünden açılmamış tarihsiz
ne koyverdiğin anaakım deyişleri isimler
ne tek sefinemi sulak göğüslerin kabullendi
yamalak kolilerin boğazladığı türkülerim
bir yom kippur sakinliğine rast etti
zemheri parmak uçlarımı kızarttığı zaman
öz şefkatini bakışlarınla uzattıydın bana
o vakur renk avurdumu da yoğurmuştu
nerde bir tropikal uyurgezer çıkagelse
haçan daracık kabuğuna çekilmeliydin
yalınızlık aralarımdaki üçgenden yuvarlanır
çiğ marshmallow özlemi güderdi üfürüğüm
astarım delindikçe doğan her venüsün
domuz bağı geçirilesi şipşak erillikleri
bozboğuk ekranın rengiyle kıvanılmış
yolunda teyemmüm alaydım LAODİKYA
yatıya çağırmayan horozlara dargınım
kakülüm gözlerimi ele vermeyesiye uzun
kapıların kapakların sınmadım kilidini
sınamayacağım deyekli uzun
