Doğru kabul edilebilecek ikinci varsayım, aşkın, ancak bireysel gelişimin belirli bir evresine ulaşıldığı zaman mümkün olmasıdır. Aşk doğuştan ve birincil değildir. Aşk, sonradan, bireysel yaşamda kazanılan bir deneyimdir. Aşkın açlık ya da seks gibi bir içgüdü olduğunu söyleyemezsiniz. O, sonraki ruhsal gelişmenin meyvesidir. Aşk kesinlikle kültürün bir ürünüdür. Bir grubun üyeleri arasında belirli bir farklılaşma aşamasına ulaşılmadan aşk mümkün değildir. Belirleyici faktör, kişinin sosyal grubun içinden birey olarak ortaya çıkmasıdır; yani, insanların yalnızca toplumsal bilince sahip oldukları zaman değil, grup içindeki farklılıkların da bilincinde oldukları zaman. İnsanların yalnızca kişiler arasındaki farklılıkları görmeleri değil, bu farklılıkları değerlendirmeleri de gereklidir.