...bir piyes için ‘dekor’ ne ise, bir roman için de “ tasvir” odur. Anlatı için böyle bir ağırlığa ve öneme sahip olan tasvirin, romancı tarafından yerinde ve yeterince uygulanması gerekir. Tasvirde abartı, romanı güçlendirmez; tam tersine zayıflatır. Çünkü abartılı tasvir, okuyucunun ilgisini, bir anlamda resme değil, çerçeveye çeker, onu edilgen kılar; dolayısiyle okuyucu-eser bütünleşmesi beklenen düzeyde gerçekleşmez.

Mehmet Tekin
Bu Yazara Ait Kitaplar
En beğenilen alıntılar4
“Birtakım romanlarda, şahıslar vak’ayı canlandırmak için yaratılmışlardır. Onlar hâdiselerin oyuncağıdırlar, ancak onların hatırı için ve onlar sayesinde yaşarlar. O zaman şahıslar vak’aların birbirini takip etmesiyle garip bir şekilde bozulup dağılırlar. Ne derece harikulâde işler görür, ne kadar çok sayıda hâdiselere karışırlarsa bize o derece zayıf ve küçük görünürler. Böylece macerâ romanı kahramanının tamamiyle hatırımızdan çıktıkları olur. Bir vak’anın çelimsiz eserleri olan bu kahramanlar ”son'' kelimesiyle birlikte ölürler. Halbuki gerçek roman kahramanları vak’anın çok üstüne çıkarlar, hâdiseler onlara erişmez, üzerlerinde zamanın hükmü yoktur” (Haedens,1961: s. 52).
...Bu, aynı zamanda geleneksel anlatıdan modern anlatıya geçişin ifadesi demektir. Modern anlatı ‘birey’ merkezli bir anlatıdır ve ‘birey’ modern anlatıda, anlatıcıya rağmen ‘bireyselleşme’ fırsatını yakalar. O, klâsik anlatıda bir anlamda kendisine can veren yaratıcısının(yazarın), mutlak egemenliği altındaydı ve o, izin verilen ölçüler içinde konuşuyor ve yine izin verilen sınırlar içinde dolaşabiliyordu. Bu anlayış, ilk elde gerçekçiler tarafından kırılır ve -Turgeniev’in tespitiyle- romancıyla kahramanının‘ göbek bağı’ büyük ölçüde kopar.








