Peyami Safa, 1899 yılında İstanbul’un Gedikpaşa semtinde dünyaya gelmiş, adını dönemin önemli şairlerinden Tevfik Fikret’ten almış çok yönlü bir yazar ve düşünce adamıdır. Babası, edebiyat çevrelerinde tanınan İsmail Safa; annesi ise Server Bedia Hanım’dır. Babasını henüz çok küçük yaşta kaybetmesi ve ardından gelen yoksulluk, onun çocukluk yıllarını derinden etkiledi. Üstelik geçirdiği kemik veremi nedeniyle eğitimine ara vermek zorunda kalması, hayatının erken dönemlerinde onu hastaneler ve yalnızlıkla baş başa bıraktı. Bu zor deneyimler, ileride “Dokuzuncu Hariciye Koğuşu” gibi eserlerinde güçlü bir şekilde yankı buldu.
Genç yaşta edebiyata yönelen Safa, lise yıllarında ilk hikâye ve roman denemelerini kaleme aldı; kısa sürede dikkat çekerek edebiyat çevrelerinde adını duyurdu. Maddi sıkıntılar nedeniyle düzenli bir eğitim sürdüremese de kendi kendini yetiştirdi; özellikle Fransızca öğrenerek Batı düşüncesini yakından takip etti. Öğretmenlik ve memuriyet gibi işlerde çalıştıktan sonra gazeteciliğe yöneldi ve farklı yayın organlarında yazılarıyla geniş bir okuyucu kitlesine ulaştı.
Mütareke ve Cumhuriyet yıllarında kaleme aldığı yazılar ve yayımladığı eserlerle edebi kimliğini güçlendiren Safa, “Sözde Kızlar” ile başlayan romancılık serüvenini “Mahşer” ve “Fatih-Harbiye” gibi önemli yapıtlarla sürdürdü. Aynı dönemde “Server Bedi” takma adıyla yazdığı popüler eserler ve yarattığı karakterlerle de büyük ilgi gördü. Gazetecilikteki keskin üslubu, onu dönemin pek çok önemli ismiyle tartışmalara sürükledi.
Düşünce dünyası sürekli dönüşüm içinde olan Safa; gençlik yıllarında pozitivist ve materyalist etkiler taşırken, zamanla milliyetçi ve mistik bir çizgiye yöneldi. Doğu ile Batı arasındaki kültürel gerilimi eserlerinin merkezine yerleştirdi ve bu ikilik üzerinden derin analizler yaptı. “Matmazel Noraliya’nın Koltuğu” ve “Yalnızız” gibi romanlarında bu fikrî arayışın izleri belirgin biçimde görülür.
Hayatı boyunca gazetecilik ve yazarlığı birlikte sürdüren Safa, siyasi ve ideolojik tartışmaların da aktif bir figürü oldu. Farklı dönemlerde çeşitli gazetelerde yazdı, dergiler çıkardı ve düşüncelerini kamuoyuyla paylaştı. Ancak hem yaşadığı politik gerilimler hem de aile içinde peş peşe gelen hastalıklar ve kayıplar, onun yaşamını ağır bir yük altına soktu. Özellikle oğlunun ölümü, hayatının son döneminde derin bir sarsıntı yaşamasına neden oldu.
1961 yılında İstanbul’da hayatını kaybeden Peyami Safa, ardında yalnızca romanlar değil, aynı zamanda Türkiye’nin kültürel ve düşünsel dönüşümünü yansıtan zengin bir miras bıraktı. Psikolojik derinliği, entelektüel arayışları ve özgün anlatımıyla Türk edebiyatının en etkileyici kalemlerinden biri olarak anılmaya devam etmektedir.