Fevkalade bir anlatım…

Fyodor Mihayloviç Dostoyevski sözleri ve alıntıları
Bizim Petersburg'un doğasında açıklanamaz, heyecan verici bir yan vardır. Baharın gelişine yakın doğa bütün kudretini, mavi göğün ona bahşettiği bütün güçlerini salıverir, serpilir, saçılır ve türlü türlü renklere bürünür... İster istemez ufacık, tefecik ve çelimsiz bir kızı andırır. Siz ona bazen acıyarak, bazen bir tür merhamet duygusuyla bakar, bazen ise bakmaya tenezzül bile etmezken, o bir gün aniden mucizevi biçimde anlatılamaz, göz kamaştırıcı bir güzelliğe bürünür. Siz ise sersemlemiş, allak bullak olmuş vaziyette kendi kendinize sorarsınız. O kederli, kapalı gözleri hangi güç böyle keskin bir ışıltıya tutuşturmuş olabilir? O bembeyaz çökmüş yanaklara böyle kan yürüten nedir? O narin yüz hatları nasıl bu denli arzuya ve tutkuya boğulabilmiştir? Şu sine nasıl böyle kabarmıştır? Öyle zavallı bir kızın yüzüne güç, yaşam ve güzellik veren, onu böyle ışıltılı gülümseten, böyle şen bir kıvılcım gibi çakan kahkahalarla neşelendiren nedir? Sağa sola bakıp birilerini arar, tahminler yürütürsünüz. Ama çok geçmeden, belki hemen ertesi günü o tasalı, çökmüş bakışlarıyla, eskisi gibi rengi atmış yüzü, hareketlerinde eski boyun eğmişlik, çekingenlik ve dahi pişmanlıkla, hatta o anlık tutku parlamasından duyduğu öldürücü ıstırabın ve korkunun izleriyle kızcağız yine karşınızdadır. Size ise üzülmek kalır. O geçici güzellik öyle çabuk, öyle geri dönülemez biçimde solup gitmiş, gözlerinizin önünde öyle aldatıcı biçimde amaçsızca parlayıp sönmüştür ki, maalesef daha onu sevmeye bile vaktiniz olmamıştır...
Kız kısmına akıl vermek bir işe yaramaz, gerçeği duysa da bilmezden, görmezden gelir! Yüreği kan ağlasa bile kafası yılan gibi sinsice çalışır! Sürünerek, şeytanlık yaparak her türlü bela arasından yolunu bulur! Bazı yerlerde işini aklıyla görür, aklını kullanamadığı zaman güzelliğini kullanır, kara gözleriyle sersemletir hiçbir güç güzelliğe karşı koyamaz; demirden bir kalp bile orta yerinden çatlayıverir!

















