Eric Berkowitz sözleri ve alıntıları
Eric Berkowitz kitaplarından okurların paylaştığı 4 alıntı. Alıntılar en çok beğenilenden başlayarak sıralanır. En çok alıntılanan kitaplar: Seks ve Ceza.
Ur-Nammu döneminde nişanlı bir bakireye tecavüz etmiş bir adam ölümle cezalandırıldı. Bu ceza, kıza karşı işlenen suçtan ziyade müstakbel damadın kıza sahip olacak ilk kişi olma hakkının elinden alınmasına işaret etmektedir. Yaklaşık bin yıl sonra, Asurlular dönemine gelindiğinde yasalar daha karmaşık ve, Asur geleneğine uygun şekilde, daha acımasızdı. Nişanlı kızlara tecavüzün cezası her zaman olduğu gibi ölümdü ama yasa henüz evlilik sözü almamış kadınlara tecavüze de dikkat ediyordu artık. Böyle durumlarda kızını bakireler için öngörülen yüksek fiyata evlendirme şansını yitirmiş babaya da kefaret ödenirdi. Baba, tecavüzde bulunana dava açabilir ve eskiden bakire olan kızının başlık parasının üç katını alabilirdi; sonrasında tecavüzcüyü kızıyla evlenmeye zorlayabilir ya da kızını başka birine verebilirdi. Lekelenmiş bir kızın başlık parası “serbest piyasada” daha düşüktü ama yine de baba kârlı çıkıyordu. İşin içine tatlı bir intikam duygusu katmak için, Asurlu babalar böyle durumlarda tecavüzcünün karısını kendine köle olarak alıp istediği gibi kullanma seçeneğine de sahiptiler. Böylece bir adam bakire bir kıza tecavüz ettiğinde, iki masum kadın bundan zarar görüyordu: Belki de hayatının geri kalanını kendisine tecavüz eden adamla geçirmeye babası tarafından zorlanacak kurbanın kendisi ve tecavüzcünün, kurbanın ailesinin kin dolu çevresine teslim edilecek karısı.
Hiçbir Mezopotamya uygarlığı fuhuşu damgalamamış ve kısıtlamamıştır. MÖ 1750’de Hammurabi döneminde, Babil şehrinin tapınaklarında ve caddelerinde çok yoğun ticaret (hem erkek hem de kadın ticareti) yapılıyordu. En çok arzu edilen ve en pahalı olanları da tapınak fahişeleriydi. Onların tam olarak nasıl bir dinsel işlev gördükleri belli değil ama görünüşe bakılırsa, hem becerikli haz vericiler hem de müşteri/tapınan ve tapınak tanrıları arasında aracılar olarak çalışıyorlardı. Dindarlığa giden hakiki yolun parayla seks yapan bir kadının bedeninden geçip geçmediği tartışılır olsa da, bunun kazançlı bir ibadet türü olduğu su götürmezdi. Kutsal fahişelerin ücretleri tapınak gelirlerinin önemli bir kısmını oluşturuyordu.
Mahkum edilmiş cadıların hayali seks yaşamlarının anlatıldığı resimli ucuz kitapçıklar infaz sırasında seyircilere satılıyordu. Gravürlerle süslenmiş bu ilk tabloitler şeytan tarafından ayartılmanın renkli anlatılarını sunuyordu. Cadıların iddia edilen suçlarının çoğu aynı olduğundan, matbaacılar pek çok infaz için sadece başlıklardaki suçlu isimlerini değiştirerek gravürleri yeniden kullanabiliyorlardı. Alıcılar/seyirciler ellerinde cadıların suçlarının resimli tasvirleriyle kadınların çığlıklarını dinlerken, hem ahlaki bir şok yaşıyor hem de sadist bir haz alıyorlardı. İnfaz bittiğinde, kitapçıklar sonra tekrar gizli gizli bakılmak üzere ellerinde kalıyordu.
13. yüzyıldan itibaren eşcinsel ilişki yaygın olarak suç sayılmaya başlayınca kiliselerdeki erkek evlilikleri de kesildi. Bizans İmparatoru II. Andronicus 1306’da ensest ve büyücülüğün yanı sıra erkekler arasında seksin de yasaklandığını ilan ederken şöyle diyordu: “Eğer bazıları aynı cinsle birliktelik törenlerine katılmak isterse, onları engellemeliyiz, çünkü kilise onları tanımıyor.” Törenlerin Latince metinleri silindi -muhtemelen imha edildi- ve varlığını koruyan Yunanca metinler onları onaylamayan kilise adamları tarafından zaman içinde tahrif edildi. 16. yüzyılda Montaigne “garip bir kardeşlik”ten söz edecekti. Buna göre Roma’daki Portekizli erkekler “kilise ayiniyle evleniyor, bizim evlilik törenlerimizde okuduğumuz aynı evlilik duasını ediyor ve sonra da yatağa gidip birlikte yaşıyorlardı”. Hepsi yakılarak öldürüldü.







