İvan İlyiç öldü. Dehşete düştü herkesin kendini düşünmemesine. Hani bir başkası kendi halinde olsa o da biliyordu içten içe; o da umursamayacak. İstemedi ama bunu itiraf etmek kendine. Kendini ancak böyle avutabilirdi çünkü o ölüm döşeğinde… O en çokta verdiği emeklerin karşılığını alamadığına üzüldü bence. Herkesin ona göz kulak olmasını, kol kanat germesini öyle çok istediki, durum böyle olmayınca; olağanüstü nefret etti karısından ve kızından. Çok korktu ölmekten; şüphesiz o acı çekmeyi yeğlerdi çünkü ona göre hiçbir şey ölümden kötü olamazdı. Farketti ama herkes bir gün ölecek. O roman karakterlerinden veya gazetedeki bireylerden bir farkı olmadığını, kendinde hiçbir fevkaladelik olmadığını ruhunun en derinlerinde hissetti. Ve “Bitti.”