Horasan ekolünde, melamet ve fütüvvet anlayışı hakim olup manevi esaslara hassasiyetle bağlı kalınarak adap, erkan, yol ilkeleri çerçevesinde pir, baba, derviş, talip ve mürit gibi tasavvufi tipler, bir hiyerarşi dahilinde toplumda ayrı bir zümre teşkil etmişlerdir. Bu zümre kelam, musiki ve semaha değer vermiş; cennet-cehennem için değil Allah'ın cemali için ibadeti savunan aşıkane bir tasavvuf anlayışı ortaya koymuşlardır.







