*OYSA*

Parçalı bir aklın, bütüne varma çabasıydı yaşam
Yahut suskunluğumun neticeye kavuşma arzusu
Her an zamana bir tanıklık sunar ve dikilirdi karşımda
Tek solukta bir hece, söylence hatta bilmeceye gebe
Aklına şüphenin tohumlarını ekerken usulca eşelerdi
Gevelenen dilinden tortulananlar ayrıksı otlardı
Tohumunu zarif dokunuşlarla serper
Vaktini kollayan yalnızlığa hecelerdi

Oysa…
Değişmez nirengi noktasıydı zaman
Devir daim eden dünyanın eşiğinde
Gömüleri deşelerdi ki her darbede uyansın
Kaburgalarından ormanlar çıktığını hisseder
Gözyaşıyla mühürlenen esrik günahtı yaşam
Delibozuk çağrışan çapraşık düşlere
Tanıklığını marifet gibi anlatırdı

Oysa…
Ne gördün o durmadan kapanan eşiğin ardında
Ne vardı onca yalanın, saçmalığın altında
Aç pencereni göğün düşüşünü izlemeliyiz
Çek nefesini ciğerine kuşlar öpsün izini
Belki öleceğiz ama yaşamamak
Daha ayıp değil mi? ...devamını oku

“Her dem yeniden doğarız,

Bizden kim usanası.”

Yunus Emre ...devamını oku

SAHİ HİÇ YAŞADI MI?

I
Zamanın sonuna asmıştı adını
Zamanın sonuna sermişti cesedini
Başına geçmiş ve öylece bakmıştı
Yaşam var mı diye hâlen yüzünde

Sahi ölmekle silinir mi çizgileri
Anıların suretine kattığı ömrünce
Bilinir miydi solgun teninden
Hayatta neler görüp geçirdiği

Öleceğim demişti o gece
Ansızın dudaklarından dökülmüştü
Vakitsiz birkaç kelime
Huzursuz, tekinsiz, ansızın

Ardında bir yol boyu keder birikmiş
Oysa nereden bakarsan bak ona
Buna dair tek emare göremezdin
Tek bir belirti vermezdi bakışları
Zerresi seçilmezdi ifadesizliğinde

II
Bir volkandı anlıyorum şimdi
Kendine mühürlemişti yüreğini
Kendini yangınına savurmuştu

Sorgular beyhudeydi, boşunaydı
Sözcükleri muntazam sıralamaları
Neyi anlatabilmek mümkün olmuştu
Şehadeti solan iklimleriydi sadece

Düşüşün kaçınılmazlığına katlanıyor
Ardında bıraktıklarına katılmaya
Anı olmaya an kolluyor, çabası
Yiten zamanı kavramayaydı

Ama içten içe bilmenin lanetiyleydi
Ummakla zerk edilen umudun zehri
Bilmenin sarsıntısına varıyordu

Duyguların karmaşası ifadeleri yakalıyor
İnsan dediğin kendini baltalıyordu

Düşünmemeliyim, dedi öylece
Sinsice dudaklarına ulaşan kelimeleri yuttu
Yutkundu, artık suskundu
Unutuşa mütevazı bir katkıda bulundu

III

Duruldu,
Gafletin darağacında yitirdi

Soluğunu kesen ölüm müydü
Şu uzun sanılan yollarda

Nicedir yoldan çıkmış da nihayeti
Aşikar ettiği anca bir avuç yüreğe denk
Kanayacak, kan atacak, boğulacak
Sonsuzluğun izin verdiği yere dek
Ne uzun bir yalan diyecek sonsuzluk
Issızlık, sessizlik, çaresizlik

Göğsünde bir dağ yamacıydı ovalarla bezeli
Aklında devasa bir boşluk genişleyen nicedir
Yutan, tutup derinlerine çeken
Duvarlar vardı, rutubet kokusu, çürüme
Gözyaşları sızıyordu şişen parkeye
Kalp atıyordu gümbür gümbür
Asırlık tozları kaldırıyordu


Yokum, yoksun, yokluktan hiçliğe
Yolum, yolun, yoldan çıkmışım
Deliliğe vurgunum haylidir
Yorgun, sürgün, bitkin
Bir göçebe metanete dargın

Yaşamaktan hissesi vardı
Dudaklarında
Alacağı kaldı
Bir söz söyledi hoyratça
Diyetine ömrünü adadı
Sahi,
hiç yaşadı mı? ...devamını oku