Javert'in aklından kesin bir iradenin de raydan çıkabileceği, bir ruhun yolunu şaşırabileceği, doğrusal bir hatta fırlatılmış karşı konulmaz doğruluğun ezilebileceği, Tanrı'ya çarparak parçalanabileceği geçiyordu.

Kuşkusuz, düzenin sürücüsünün, otoritenin arabacısının kör bir ata binip kesin olarak belirlenmiş dümdüz bir yolda giderken gözüne vuran tek ışık huzmesiyle devrilmesi; şaşılmaz, düzenli, geometrik, itaatkâr, mükemmel olanın gücünü yitirmesi; bir anda esin dolu başka bir yolun belirilmesi ne garipti.

İnsanın her zaman içinde olan Tanrı, yanılgıya gerçek vicdanla karşı koyar, kıvılcımın sönmesini yasaklar, ışığına güneşi hatırlamasını öğütler; kurgusal mutlakla yüz yüze gelen ruha gerçek mutluluğu kabullenmeyi emreder.

Javert, insanlığın, insan yüreğinin asla kaybolmayacağını, ruhumuzdaki mucizelerin en güzeli olan o görkemli olguyu anlıyor muydu? Bunların farkında mıydı? Elbette hayır. Ama bu anlaşılmaz karşı konulmazlığın baskısıyla zihninin aralandığını duyumsuyordu.
heart
8 kişi
∙