Ne zormuş insan olmak, daha da çetini insan gibi bir hayat.

Kitaplar insanın mutsuzluğuna teselli sandığımız bir derinlik katar yalnızca.

Ama hayatın bir dar gömlek olduğu, zamanın ve mekânın zindanlarından çıkınca anlaşılıyor ancak. Ölüler âleminde gövdesiz bir ruh nasıl gerçek mutluluk sebebiyse, yaşayanlar arasında da en büyük mutluluğun ruhsuz bir gövde olacağını ne yazık ki kimse ölmeden anlayamıyor.

"Konuyu yaşamak değil, hiç yaşamamış olmak usta yapar bizi."

Hepimize olur: Bazen mantıkla düşünüyorum diye haftalar, yıllar boyunca hayal kurduktan sonra, bir gün bir şey görürüz, bir yüz, bir elbise, mutlu bir insan ve bir anda hayallerimizin gerçekleşmeyeceğini, mesela o kızı bize hiç vermeyeceklerini, mesela filanca mevkiye hiç getirilmeyeceğimizi anlayıveririz.

Ne kadar hünerin ve yeteneğin olursa olsun parayı ve iktidarı başka yerlerde ara ki, hüner ve emeğinin karşılığını alamayınca sanata küsmeyesin.

Yalnızca aptallar masumdur.

Genel tema çok basitti: Zihinsel ve ruhsal yetilerimizin henüz sadece yüzeysel olarak farkındayız.

İnsani içgüdülerin, dünyadaki tüm elektronik cihazlardan çok daha güçlü dedektör olduğu ispat edilmiş bir gerçekti.